Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

H εκμηδένιση των συλλογικών οραμάτων



H εκμηδένιση των συλλογικών οραμάτων
Το μεγαλύτερο «επίτευγμα» του επελαύνοντος καπιταλισμού τις τελευταίες τρεις δεκαετίες είναι η εκμηδένιση των συλλογικών οραμάτων. Μέσα στην ολοκληρωτική δικτατορία της οικονομίας, της κατανάλωσης, του θεάματος, οι πάντες πορεύονται μόνοι τους, τυφλωμένοι, χωρίς πυξίδα. Οι πάντες πλην των αφεντικών.Η συνθήκη αυτής της αποξένωσης γεννά τους όρους μιας αντίδρασης όπου όσο η οργή και το μίσος μπορούν να πλεονάζουν, άλλο τόσο η αντίληψη και το κριτήριο μπορούν να είναι ελλιπή. Στη Μarfin της οδού Σταδίου ασκήθηκε με ανεπίτρεπτη ελαφρότητα μια πρακτική (εμπρησμός μιας τράπεζας) που κατ'αρχήν απαιτεί υπευθυνότητα.Η ίδια συνθήκη της αποξένωσης γέννησε - για κάποιους άλλους ανθρώπους - τους όρους του φόβου. Δέσμιοι ενός εργοδοτικού εκβιασμού (από ό,τι οι ίδιοι οι συνάδελφοι τους καταθέτουν), εν τέλει εγκληματικά κλειδωμένοι μέσα στον εργασιακό τάφο της οδού Σταδίου.Εκεί που καταστροφικά συναντήθηκαν το μίσος και ο φόβος, χάθηκαν τρεις εργαζόμενοι. Και πάνω στα πτώματα τους, έστησαν χορό οι Βγενόπουλοι. τα media, η εξουσία, οι ένστολοι μισθοφόροι τους.Αυτές τις κρίσιμες ώρες της περισυλλογής, νιώθω ότι ως επαναστάτες (ας μου επιτραπεί ο πληθυντικός, γιατί γνωρίζω πως οι απόψεις μου εκφράζουν κι άλλους συντρόφους) δίνουμε λόγο κατ' αρχήν σ' αυτούς που θρηνούν τους τρεις ανθρώπους τους. Δίνουμε λόγο επίσης στο Κίνημα και την Ιστορία του. Αφεντικά, εξουσιαστές, μιντιακά κοράκια, μπάτσοι, παραμένουν παντοτινοί εχθροί μας.
Εκεί που συναντήθηκαν η αλητεία και η σπέκουλα




Προς τι αυτό το κείμενο μου στην παρούσα στιγμή; Πού «κολλάω»; Για τους εγκέφαλους της ΓΑΔΑ φαίνεται ότι απλώς κολλάω παντού. Εδώ και μια δεκαετία σχεδόν, ο... περίφημος «Χρονομέτρης» των «ληστών με τα μαύρα», ο «Ταξιδιώτης» του Επαναστατικού Αγώνα, ο «Ταμίας» του «επαναστατικού ταμείου», φωτογραφικά ταυτίζονται στο πρόσωπο μου και γέμισαν δεκάδες σελίδες αστυνομικού ρεπορτάζ.Ώς εδώ καλά. Ας προσθέσουν λίγο αλατοπίπερο στο γεύμα του αναγνωστικού κοινού. Εξάλλου καμία από τις παραπάνω (φαντασιακές) δραστηριότητες μου δεν νιώθω ότι προσθέτει στοιχεία απαξίας στον δικό μου κώδικα αξιών.Ο θάνατος όμως τριών εργαζόμενων ως αποτέλεσμα ελαφρότητας και - μάλλον - ανοησίας είναι κάτι που απλώς η συνείδηση μου δεν μπορεί να αποδεχτεί. Και πάνω σε αυτά τα «νέα κόλπα» φαίνονται να πειραματίζονται οι εγγλεζο-σπουδασμένοι εγκέφαλοι της ΓΑΔΑ. Αυτό που δεν κατάφεραν τόσα χρόνια, το επιχειρούν τώρα με μια προσέγγιση που πέρα από την ποινική εξόντωση θα περιλαμβάνει και την ηθική απαξίωση.Την Πέμπτη 6 Μάη στις 11.00 μ.μ., στο μετρό του Αγίου Δημητρίου, αστυνομικοί σε μια στημένη επιχείρηση με προσήγαγαν στη ΓΑΔΑ. Σε περίπτωση που επρόκειτο για μια απλή προσαγωγή θα με είχαν πάει στο διπλανό Α.Τ. Ηλιουπόλεως. Στη ΓΑΔΑ δεν με ρώτησαν τίποτα, δεν μου είπαν τίποτα. Μια ώρα αργότερα - έτσι απλά - με άφησαν να φύγω. Μια στημένη φάμπρικα για σχεδιαζόμενες «αναγνωρίσεις».Τι ήταν αυτό που νομοτελειακά θα ακολουθούσε; Οι συνήθεις «διαρροές» στον Τύπο. Η «Καθημερινή» της 11ης Μάη διαφωτίζει το κοινό ότι στον εμπρησμό της Marfin ενέχονται«.. .θαμώνες γνωστού στεκιού - καφενείου των Εξαρχείων που στο παρελθόν έχει εμπλακεί σε υποθέσεις τρόμοκρατίας». Τυγχάνει να συχνάζω και να εργάζομαι, μαζί με φίλους και συντρόφους, στο «γνωστό στέκι-καφενείο».Έχω να πω ότι στα διασκεδαστικά σενάρια τους εδώ και χρόνια έχω επιδείξει μια απαξιωτική και στωική ανοχή. Η «κόκκινη γραμμή» αυτής της ανοχής «τεντώνει» πέραν του δέοντος όταν επιχειρείται να μου αποδοθεί μια πράξη σαν της Marfin. Στα 41 μου χρόνια έμαθα να ξεχωρίζω καλά ποιοι είναι οι εχθροί μου .Έμαθα να τους σημαδεύω.Συμμετείχα στη μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μάη μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες λαού της Αθήνας. Μαζί με χιλιάδες άλλους διαδηλωτές έμπρακτα αντιστάθηκα στους πραιτωριανούς που για μια ακόμα φορά έπνιξαν την πόλη στα χημικά. Και την επόμενη φορά, θα είμαι πάλι εκεί.
Για τους αγώνες που έρχονται...
Συνεχίζουμε.

-------------------------------
Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας , ΔΕΝ θα τους κλάψουν αυτοί που όρισαν τα αφόρητα καλούπια της ζωής όλων μας κι έγιναν στο τέλος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ηθικοί αυτουργοί του θανάτου τους. Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς, αδίστακτοι θερμοκέφαλοι ή αδίστακτοι φασίστες, πληρωμένοι δολοφόνοι ή απλώς ηλίθιοι, ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ. 
Κουκουλωμένοι ή ξεκουκούλωτοι, οι δολοφόνοι είναι το μακρύ χέρι της ΜΑΥΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ που, με συνοπτικές διαδικασίες ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ, και εκτρέφει τέρατα. Οι τρεις νεκροί είναι δικοί μας άνθρωποι. Φοβισμένοι κι εκβιασμένοι, ‘κλειδωμένοι’ και κακοπληρωμένοι. ΔΕΝ θα τους κλάψουν οι κυβερνητικοί και οι συνοδοιπόροι αρουραίοι που ροκανίζουν τις ζωές μας, που με μια μονογραφή έσβησαν εξήντα τουλάχιστον χρόνια από τις αγωνίες, τις ελπίδες και τον αγώνα των ανθρώπων για λίγο καλύτερη ζωή, για λίγο μεγαλύτερες προσδοκίες. (Τις μεγάλες προσδοκίες έτσι κι αλλιώς μόνοι μας τις είχαμε λογοκρίνει, τις είχαμε συρρικνώσει μπροστά στη στοιχειώδη επιβίωση που την περικυκλώνει η ανέχεια και η ανασφάλεια). Όσο για το «μαχαίρι στο κόκαλο» - τι πληκτική επανάληψη απ’ το Σαμίνα ως εδώ. Το μαχαίρι τους στόμωσε μέχρι να φάνε όλο το μεδούλι. Και με πασαλειμμένα τα σαγόνια απ’ το μεγάλο φαγοπότι, χύνουν σάλτσες, όχι δάκρυα.

Αυτοί δεν έχουν δάκρυα. Αυτοί δολοφονούν έναν ολόκληρο λαό, ψυχρά και προμελετημένα. Το μάτι τους μπούκωσε από την τσίμπλα της υποτέλειας. Το πολύ-πολύ να χύσουν τα υποκριτικά ζουμιά του κροκόδειλου λίγο πριν το ξέσχισμα της λείας, αν έτσι τους συμβουλέψει το επικοινωνιακό τους επιτελείο. ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα φασιστοειδή, οι τραμπούκοι, οι φουσκωτοί, οι διατεταγμένοι, οι προβοκάτορες που συντάσσονται με τις παρεγγελιές για δυστυχία και απόγνωση και δέρνουν τους απελπισμένους, ψεκάζουν τους παππούδες τους, σμπαραλιάζουν θυμωμένα κεφάλια, που συντάσσονται και συμμαχούν και εκτελούν με στολή ‘παραλλαγής’ βρώμικες προβοκάτσιες από τα πιο σκοτεινά στενορύμια ως τα πιο κακοφωτισμένα έδρανα της Βουλής. Αυτοί δεν κλαίνε καν από τα ίδια τους τα δακρυγόνα. Δεν κλαίνε καν για την ίδια την ανώφελη και επιζήμια ύπαρξή τους. Οι ένστολοι, οχυρωμένοι πίσω από τα αλεξίσφαιρα κράνη τους και οι άστολοι πίσω από την άθραυστη ανοσία τους στον πόνο, δεν ξέρουν ούτε ως λέξη το δάκρυ. Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει την πλήρη αποξήρανση των δακρυικών τους πόρων. Έχουν το γυάλινο μάτι του ρομπότ. ΔΕΝ θα τους κλάψει η εργοδοσία, που φυλακίζει δουλοπάροικους σε υπόγεια χωρίς εξαερισμό, σε υποκαταστήματα δίχως πυροσβεστήρες και έξοδο κινδύνου, που υποχρεώνει σε απλήρωτες υπερωρίες, λαστιχένια ωράρια και πανάθλιες αμοιβές , που εκβιάζει στην απεργοσπασία και πάνω απ’ όλα απειλεί, «αν φύγεις σήμερα στην απεργία, να μην ξαναπατήσεις αύριο».

Να λοιπόν που τρεις δεν θα ξαναπατήσουν. Αλλά μην τολμήσετε να προσποιηθείτε ότι κλαίτε γιατί εσείς δε βγάζετε δάκρυα. Βγάζετε μόνο λύματα, απόβλητα και βρώμα. ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια ούτε οι αρχιπραίτορες των τηλεοπτικών παράθυρων που βρήκαν αίμα, αντί για θέμα, να πλουτίσουν την ειδησεογραφία, τις τσέπες του καναλάρχη τους και το δικό τους μπόνους. Γι αυτούς μόνο τα δάκρυα των άλλων, αβίαστα ή στημένα, φυσικά ή κατασκευασμένα, ζωντανά ή μαγνητοσκοπημένα, βγάζουν τον καμπανιστό ήχο της λίρας στο γεμάτο πουγκί. Γι αυτούς το δάκρυ σημαίνει εφφέ. Κι αν τους περίσσεψαν και κάτι λίγα, τα κρατούν για να ζυμώνουν τους τόνους λάσπης που καταναλώνουν κάθε μέρα. Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας τους κλαίνε οι δικοί τους άνθρωποι που, από το γέλιο, το κλάμα, τη ζεστασιά του κορμιού τους, το άγχος, την ανασφάλεια τους, θα κρατήσουν μόνο μια φωτογραφία και την ανεξίτηλη ανάμνηση.
Μαζί τους κλαίμε κι εμείς γιατί ήταν τρεις από μας. Τρεις σαν εμάς. Πιεσμένοι, αμήχανοι και φοβισμένοι και τώρα για πάντα χαμένοι.
Κλαίμε για τους τρεις χαμένους, δικούς μας ανθρώπους και όσο κλαίμε σημαίνει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί.
ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ.
Νίνα Γεωργιάδου


ΚΩΣΤΑΣ («Ταξιδιώτης - Χρονομέτρης -Ταμίας, αλλά όχι βλάκας») ΚΑΛΑΡΕΜΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: