ΚΤΗΝΩΔΙΕΣ

ΚΤΗΝΩΔΙΕΣ

Πριν λίγο καιρό, Aστυνόμοι του Τμήματος Ασφαλείας του Ελληνικού είχαν συλλάβει ένα Αφγανό μετανάστη, τον Najib, και τον έριξαν σε ένα μπουντρούμι επειδή δεν είχε χαρτιά.Το πρωί της 15ης Φλεβάρη, ο κρατούμενος ζήτησε να πάει τουαλέτα αλλά τελικά βρέθηκε στο ... νεκροτομείο. Οι αστυνόμοι στην αναφορά τους έγραψαν ότι ο Αφγανός μετανάστης «τύλιξε μόνος του την μπλούζα του στον λαιμό του και να στραγγαλίστηκε»!

Τα δυο αδέλφια του μετανάστη, που ζουν κι αυτά στην Ελλάδα ψάχνοντας απεγνωσμένα τον αδελφό τους κατάφεραν μετά μια βδομάδα να εντοπίσουν πού βρίσκεται η σορός του αδερφού τους για να διαπιστώσουν «κοιτάζοντας το πτώμα του μώλωπες-στίγματα σε διάφορα σημεία του σώματος». « Επιχειρήσαμε να φωτογραφίσουμε το άψυχο σώμα του για να έχουμε αποδείξεις ότι υπήρξε θύμα βασανισμών και ενδεχομένως δολοφονικής εις βάρος του ενέργειας, αλλά μας το απαγόρευσαν ρητά, όπως και να έχουμε πρόσβαση στην έκθεση νεκροτομής», συμπληρώνουν.Είχαν δεδομένο ότι ο αδελφός τους δεν υπήρχε περίπτωση να αυτοκτονήσει γιατί εκτός απ’ το ότι ήταν σαν χαρακτήρας αισιόδοξος ήταν και πολύ θρήσκος και η πίστη τους «απαγορεύει την αυτοκτονία ως μέσο λύτρωσης από τα δεινά».Στην συνέχεια, απ’ ότι λένε οι ίδιοι: «απευθυνθήκαμε με έγγραφη αναφορά στον εισαγγελέα Υπηρεσίας ο οποίος δεν δέχτηκε να την παραλάβει, χαρακτηρίζοντάς την "τεφτέρι" και λέγοντας ότι τον καλύπτει η διενεργηθείσα νεκροτομή».Αφού διαπίστωσαν, τα αδέλφια του νεκρού, ότι μπάτσοι «τον αυτοκτόνησαν» τον Najib και οι δικαστές πάνε να θάψουν την δολοφονία του αδελφού τους απευθύνθηκαν στον πρόεδρο της οργάνωσης Δικηγόροι χωρίς Σύνορα, Κώστα Κούτρα.Πρόκειται όντος για έναν μαχητικό δικηγόρο ο οποίος αντέδρασε άμεσα.Συνέταξε μήνυση με την οποία ζητούσε άμεσα «εκ νέου νεκροψία και νεκροτομή. Να μας επιτραπεί αυθημερόν να φωτογραφίσουμε το σώμα (πριν επέλθει αλλοίωση), να μας χορηγηθούν επίσημα αντίγραφα όλων των εγγράφων που τον αφορούν και πιστοποιούν τα "αίτια" θανάτου».Τα στοιχεία που προσκόμισε στην μήνυση του ο δικηγόρος ήταν τόσο καταλυτικά που έδειχναν ξεκάθαρα ότι τον μετανάστη τον «αυτοκτόνησαν» οι μπάτσοι ώστε αναγκαστικά ο εισαγγελέας έκανε δεκτό το αίτημά του για εκταφή του νεαρού και νέα νεκροψία- νεκροτομή, παρουσία τεχνικού συμβούλου της οικογένειας προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι συνθήκες θανάτου του Najib.http://tsak-giorgis.blogspot.com/2009/03/blog-post_7469.html

Dog fight in Baghdad ...

While human beings in Iraq were killing each other in huge numbers, they ignored the dogs, which in turn multiplied at an alarming rate. Now stray dogs are such a menace that municipal workers are hunting them down, having slaughtered some 10,000 in Baghdad just since December. "Give us clean water instead of killing dogs!" Hussein Ali, 62, yelled recently at a group of veterinary employees enticing a pack of strays with meat laced with strychnine. "The dogs are not harming us, it is the water." Many Iraqis still lack the most basic of services, like sewage systems and potable water.With fewer bombs going off and hardly any bodies being dumped anymore, the dogs are perhaps the biggest problem on the filthy and rubble-strewn streets of Baghdad. Packs of strays scare schoolchildren and people who get up at dawn to go to work. They gather at open-air butcher shops where customers choose their meat from flocks of live sheep.Some people believe that the dogs spread disease, not a difficult case to make in a society that generally shuns dogs as pets, believing them to be contrary to Islamic edicts on personal cleanliness.
The holy Shiite city of Karbala was so overwhelmed with stray dogs last year that officials there offered 6,000 dinars, or $5.18, for each animal caught and handed over to the municipality. The dogs were shot and buried en masse.Here in the capital, a program began late last year in which the national Ministry of Agriculture's veterinary services teamed up with the municipality, the police and even the army in some of the tougher neighborhoods to tackle the problem. Mostly the dogs are killed with rotten raw meat laced with strychnine, a poison used in pesticides and against rodents.In some cases, particularly around the city's sprawling garbage dumps, the dogs are instead shot. By the time this campaign is over this month, perhaps 20,000 dogs will have been exterminated, said Shaker Fraiyeh of the ministry's veterinary services company."Our work may be against animal rights, but there is a more important issue: public health," said Dr. Fraiyeh, a veterinarian in his 30s.Dr. Fraiyeh cited two recent cases involving children who contracted rabies after being bitten by stray dogs in the impoverished Sadr City district of Baghdad and in the southern city of Basra.On a recent morning, a dog control team prepared for a mission in eastern Baghdad. Armed with bags of poisoned meat, they hopped into their pickup trucks.They drove past neighborhoods and markets barricaded with concrete blast walls and made their way deep into the New Baghdad district. Buildings still bore the scars of the battles fought last March between American and Iraqi troops and militiamen loyal to the Shiite cleric Moktada al-Sadr.The first stop was a parking lot in front of a tire repair shop and a streetside butcher stand, where dogs tend to gather, drawn by the tempting discarded innards of sheep. Two men got out of one truck wearing rubber gloves and carrying the bags of meat.They walked over to the parking lot and began tossing the poisoned meat in all directions.A few dogs lazed around. Few approached the meat at first. Then the biggest dog in the pack began nibbling it. A weak brown dog with a bushy tail and a broken leg emerged from under a parked vehicle. The big dog growled to keep it away. After a few attempts, the weak dog finally managed to steal a poisoned strip.Hussein Hazza, a man who had parked his fuel truck in the lot, pitied the weak dog but did not help it. He said the dog had been wounded recently when a construction worker on a nearby site had beat it with a shovel.
"They have hurt no one," said Mr. Hazza, 60. "We say, 'Poor animals."'
The crew prepared to leave, after being harassed a bit over whether dogs were really Iraq's biggest worry. Mr. Ali, the man who had yelled at the team, said he thought clean drinking water was more important. A woman said she hoped that the crew was planning a market.Abdul-Karim Ismail, another veterinarian with the state-owned company dealing with the dogs, said building and maintaining animal shelters and introducing other methods for controlling Baghdad's dog population — like vaccination or neutering — were too costly and complicated in a nation where people had so many more pressing needs.

Aστέρες και Μπουμπούκια ..

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκφράζει τον τρόμο του, που δεν είναι μόνο δικός του, μήπως χαθεί το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Δεν τον ενδιαφέρει τόσο που κάποιες δεκάδες πιτσιρικάδες τα έκαναν γυαλιά-καρφιά σε μια «σικ» περιοχή της Αθήνας. Αυτές είναι αντιδράσεις εκτόνωσης που δεν μπορεί να προκαλέσουν ουσιαστικά αποτελέσματα. Αλλού βρίσκετε ο φόβος του Μητσοτάκη αλλά και όλου του πολιτικού αστικού συστήματος.Μήπως μπροστά στην βαρβαρότητα του καπιταλισμού, που κάθε μέρα γίνετε και πιο έντονη οι μαζικές διαδηλώσεις αμφισβητήσουν το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Τρέμει στην ιδέα το πολιτικό σύστημα ότι θα έρθει κάποια στιγμή που οι εργαζόμενοι που βγαίνουν στο δρόμο θα σταματήσουν να κάνουν ανούσιες παρελάσεις-διαδηλώσεις και θα περάσουν το χαντάκι της παραλυτικής αστικής νομιμότητας αμφισβητώντας έμπρακτα το μονοπώλιο της κρατικής βίας.Κι αυτό γιατί σήμερα ο ΜΑΤάς μπορεί να σου ανοίγει το κεφάλι με το γλομπ του και να σε στέλνει στο νοσοκομείο.Εσύ απαγορεύετε να χρησιμοποιήσεις το κοντάρι απ’ το πανό σου για να αντισταθείς.Οι ΜΑΤάδες επιτρέπετε να σε φλομώνουν στα χημικά, εσύ αν τους πετάξεις μια μολότοφ και σε συλλάβουν πας κατηγορούμενος για κακούργημα!!Αυτό που τρέμει ο Κ. Μητσοτάκης και οι πολιτικοί εκφραστές του συστήματος είναι να μην χαθεί «το δικαίωμα της επιβολής της τάξης και του μονοπωλίου της βίας» Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους. Γιατί διαφορετικά …

---------------------------------------------

«Συνελήφθη σήμερα ο διευθυντής του γραφείου τύπου του υπουργού Αγροτικής ανάπτυξης , δημοσιογράφος Μιχάλης Δημητρίου αφού εδώ και πέντε χρόνια αρνείται να συμμορφωθεί σε δικαστική απόφαση ..Ο διευθυντής του υπουργού Σωτήρη Χατζηγάκη ,ο οποίος κρατείται στο αστυνομικό τμήμα Ομονοίας και αναμένεται να μεταφερθεί στον Κορυδαλλό , δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση του δικαστηρίου να καταβάλει στον Νίκο Παπανδρέου (αδελφό του πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ ) 56 χιλιάδες ευρώ ,ως αποζημίωση για συκοφαντικό δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΠΟΦΑΣΗ που διεύθυνε ο κ. Μιχάλης Δημητρίου και το οποίο υποστήριζε, ψευδώς, ότι ο Νίκος Παπανδρέου και η Μαρία Δαμανάκη διατηρούσαν κρυφό ερωτικό δεσμό» .

Να αναφέρουμε, μόνο, κάποια ελάχιστα πράγματα για την παρουσία που είχε στα τηλεοπτικά κανάλια και αρθρογραφώντας στην φυλλάδα του Μάκη Κουρή, «Παρών» την εποχή της τρομοϋστερίας που προέκυψε μετά την σύλληψη των φερόμενων μελών της 17 Νοέμβρη. Αλλωστε όποιος διάβασε το βιβλίο που εξέδωσε ο Δημητρίου με τίτλο «Ενορκος στην δίκη της 17Ν» μπορεί να καταλάβει από πού προέρχεται το παντεσπάνι του και ποιος είναι ο ρόλος που του είχε ανατεθεί τότε. Σήμερα βρίσκεται σε άλλο πόστο με την ίδια όμως νοοτροπία.Ας δούμε λίγο το παρελθόν του για να καταλάβουμε πώς διαχειρίζεται και τον παρούσα κατάσταση που του έχει ανατεθεί....>>>

Προετοίμαζε το έδαφος τότε για να βρεθεί και ο Γιάννης Σερίφης κατηγορούμενος στην «υπόθεση για την 17Ν».Αυτό το κατάφερε. Εκεί που απέτυχε ήταν όταν προσπάθησε –ε, τώρα μην μας πείτε ότι όλα αυτά τα έκανε από δική του πρωτοβουλία- να εμπλέξει στην ιστορία της 17Ν και την δημοσιογράφο Ιωάννα Σωτήρχου. Είχε βγει τότε που ήταν στο φόρτε της η τρομολαγνεία, (14/9/2002) στο δελτίο του Alter, και χωρίς να αναφέρει το όνομα της την φωτογράφισε, μίλησε για την οικογένεια της, είπε που κατοικεί και γενικά πρoανήγγειλε την σύλληψή της σαν εμπλεκόμενη με την υπόθεση της 17Ν. (Μετά από καιρό γ’ αυτή την ιστορία παραπέμφθηκε το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ όπου «τιμωρήθηκε» με επίπληξη» ....μόνο !!. ( για σου ρε Σόμπολε..είσαι παλληκάρι)

Εφτασε στο σημείο να χαρακτηρίζει «γιορτή μίσους» τον γιορτασμό της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα άρθρου του: "Τέτοιες διαχωριστικές, διχαστικές στο νόημά τους επέτειοι, είναι αναπόφευκτο να εκφυλιστούν. Είναι αναπόφευκτο να μεταβληθούν σε 'γιορτές μίσους' κατά άλλων Ελλήνων και τελικά σε 'γιορτές περιθωρίου', όπως τα τελευταία χρόνια και χθες το Πολυτεχνείο. Καλά κάνατε που δεν πήγατε στο Πολυτεχνείο, όπως δεν πάτε πλέον και σε τόσες άλλες εκδηλώσεις επετείων που δίχασαν και πόνεσαν κάποτε τους Ελληνες εναντίον Ελλήνων". (εφημ. ΝΙΚΗ 19/11/94).

------------------------------------------------------

"μη υγιής αρωστημενος υπεργολάβος Bloger.."

την 10ετία του 80 ο τότε υπουργός επικοινωνιών κ Μαρούδας, έλεγε ότι θα καταρρίψει όποιο Δορυφόρο τολμήσει να εκπεμψει Δορυφορικό Τηλεοπτικό σήμα πάνω από τον Ελληνικό Ουρανο.

Toν σημερινό αστέρα μας υπουργό .. τον βλέπω έτοιμο να μηνύσει την Google..

(ερε ποιοί μας κυβερνάνε..)

------------------------------------------------------------

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Έλσα Παπαδημητρίου):

Συνεχίζουμε λοιπόν με την με αριθμό 639/10-3-2009 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Αθανασίου Πλεύρη προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης, σχετικά με την άρση του απορρήτου στο διαδίκτυο κ.λπ. Συγκεκριμένα η ερώτηση του κ. Πλεύρη έχει ως εξής:
«Με την ταχεία ανάπτυξη του διαδικτύου, πέρα από όσα θετικά αναφύονται αναφορικά με την ελεύθερη ενημέρωση, συχνότατα παρατηρείται το γεγονός να εξυβρίζονται άτομα, κατά κύριοι λόγο δημόσια πρόσωπα, από ανυπόστατα δημοσιεύματα που θίγουν την τιμή και την υπόληψή τους. Με το ισχύον νομικό καθεστώς Ν. 2225/94, δυνατότητα άρσης απορρήτου δεν υπάρχει για τις περιπτώσεις των πλημμελημάτων και άρα της συκοφαντικής δυσφήμισης και των λοιπών αδικημάτων κατά της τιμής, με αποτέλεσμα ουσιαστικά οι θιγόμενοι να μην μπορούν να αντιδράσουν. Παράλληλα, σε ορισμένες ιστοσελίδες, όπως το indymedia, πέρα από τις συνεχείς συκοφαντίες, υπάρχει και ευθεία πρόκληση σε τέλεση εγκλημάτων. Ιδιαιτέρως μετά το Π.Δ. 47/05 είναι πλέον αδύνατον να προστατευθεί ακόμα και ο καταναλωτής που θα πέσει θύμα απάτης σε βαθμό πλημμελήματος. Γενικότερα ο πολίτης προστατεύεται από τα εγκλήματα στο διαδίκτυο μόνο όταν πρόκειται για κακουργήματα και οποιοσδήποτε διαπράττει εγκληματικές συμπεριφορές πλημμεληματικού χαρακτήρα μένει ουσιαστικά ατιμώρητος.
Συνεπώς ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός:
Πώς σκοπεύετε να προστατεύσετε τους πολίτες από συκοφαντικά δημοσιεύματα και άλλες αξιόποινες συμπεριφορές πλημμεληματικού χαρακτήρα που τελούνται στο διαδίκτυο, και ειδικώς αν προτίθεστε να επιτρέψετε την άρση του απορρήτου όταν πρόκειται όχι μόνο για κακουργήματα αλλά και για απλά πλημμελήματα;»NΙΚΟΛΑΟΣ- ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΕΝΔΙΑΣ (Υπουργός Δικαιοσύνης): Αγαπητέ κύριε συνάδελφε, σας ευχαριστώ για μια σαφέστατη ερώτηση η οποία περιγράφει καθόσον γνωρίζω και αντικειμενικά το υπάρχον νομικό πλαίσιο. Και νομίζω ότι αυτό το οποίο αξίζει μια σαφής ερώτηση είναι μια εξίσου σαφή απάντηση. Με ρωτάτε λοιπόν πώς σκοπεύω να προστατεύσω υπό την έννοια της νομοθετικής πρωτοβουλίας. Η απάντηση που οφείλω να σας δώσω είναι ότι ακόμα δεν γνωρίζω. Είχα πει πάρα πολύ νωρίς όταν μου έγινε η τιμή να αναλάβω αυτά τα υψηλά καθήκοντα ότι δεν προτίθεμαι να νομοθετώ επί του γονάτου της επικαιρότητας. Θα μου επιτρέψετε να σας το επαναλάβω. Είμαι βέβαιος ότι γνωρίζετε την πολυπλοκότητα του ζητήματος. Έχω ένα τεράστιο εισηγητικό σημείωμα που αν αρχίσω να σας το διαβάζω θα βαρεθείτε να με ακούτε. Αλλά είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζετε. [σ.σ. Τι " εισηγητικό σημείωμα" είναι αυτό και γιατί το γνωρίζει ο Δένδιας και ο Πλεύρης, ενώ εμείς όχι;;;] Γνωρίζετε ήδη πριν σας πω αυτά που θα σας έλεγα αν έμπαινα σʼ αυτή τη διαδικασία. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να σας πω ότι ακριβώς εξαιτίας της πολυπλοκότητας, της σοβαρότητας του ζητήματος και του γεγονότος ότι αποτελεί ένα νέο κόσμο, μια νέα πρόκληση για το νομικό σύστημα, όχι μόνο της χώρας αλλά της παγκόσμιας κοινότητας, δεν είμαι έτοιμος να σας απαντήσω.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΛΕΥΡΗΣ: Κύριε Υπουργέ, πραγματικά σας τιμά το γεγονός ότι προτιμάτε να ερευνήσετε ουσιαστικά αυτό το θέμα και πιστεύω ότι θα πάτε προς αυτή την κατεύθυνση. Εγώ απλώς θέλω να επισημάνω αυτά που πολύ καλά γνωρίζετε.
Αυτή τη στιγμή όπως λειτουργεί το διαδίκτυο όχι μόνο δημόσια πρόσωπα, που τυχαίνει να είναι κυρίως τα πολιτικά πρόσωπα που γίνονται έρμαιο και βορά σʼ αυτούς τους διαδικτυακούς τόπους χωρίς να μπορούν να προστατευθούν, αλλά ακόμα και ο απλός καταναλωτής πολλές φορές πέφτει θύμα απάτης. Τουλάχιστον και από τις συζητήσεις που έχω κάνει και με τον κ. Σφακιανάκη στο ηλεκτρονικό έγκλημα –που αντικειμενικά είναι από τις καλύτερες υπηρεσίες που λειτουργούν- αυτό που μου έχει μεταφερθεί είναι ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αυτή τη στιγμή η δυνατότητα άρσης υπάρχει μόνο στις περιπτώσεις που έχουμε να κάνουμε με κακούργημα. Εγώ λοιπόν σαν πρόταση σε ένα πρώτο στάδιο -και θα ήθελα να την εξετάσετε- δέχομαι όλα όσα λέτε. Είναι ένα πολύπλοκο θέμα και αν θέλετε πέρα από νομικούς έχει και πρακτικούς λόγους. Δηλαδή, μπορεί να νομοθετήσουμε τέλεια και πρακτικά να μην μπορούμε ποτέ να βρούμε τους τόπους αυτούς που προάγουν τις συκοφαντίες ή τις αξιόποινες πράξεις. Πιστεύω όμως ότι υπάρχει η δυνατότητα να γίνεται άρση του απορρήτου και όταν πρόκειται για απλά πλημμελήματα. Δεν είναι δυνατόν αυτήν τη στιγμή και εσείς και οι Υπουργοί που είναι δίπλα σας και σχεδόν όλοι όσοι είμαστε εδώ, όταν μπαίνουμε σε αναφορές στο διαδίκτυο, να βρίσκουμε ύβρεις εναντίον μας και πράγματα τα οποία είναι ανυπόστατα. Παράλληλα, όμως, αναφέρομαι και στη σελίδα «Indymedia».Εκεί πλέον και με τους όρους του νόμου, κύριε Υπουργέ –και θα έπρεπε να έχουμε βρει ποιοι είναι σε αυτήν τη σελίδα- έχουμε ευθεία πρόκληση αξιοποίνων πράξεων. Στοχοποιούν ανθρώπους και ουσιαστικά εμμέσως πλην σαφώς λένε «πηγαίνετε, κάνετε αξιόποινες πράξεις εναντίον τους». Παίρνουν θέση υπέρ των τρομοκρατικών ενεργειών. Πιστεύω ότι τουλάχιστον γιʼ αυτήν τη σελίδα, με το ισχύον νομικό πλαίσιο, θα έπρεπε ήδη να είχαν ληφθεί τα απαιτούμενα μέτρα. Σέβομαι πολύ το ότι είπατε πώς δεν είστε έτοιμος, αλλά σας παρακαλώ να δείτε με προσοχή το θέμα, γιατί θίγονται πάρα πολλοί άνθρωποι.

Mussolini is one of the official heroes of Latvia !!

Mussolini is one of the official heroes of Latvia
Benito Mussolini is one of the official heroes of Latvia, said Sergey Malakhovskiy, the member of the Antifascist Committee of Latvia during the press conference in Moscow on March, 12, reports a REGNUM correspondent. According to Malakhovskiy, the name of Mussolini is among other names lettered at the plaques in the “pantheon of Latvian heroes”. In reply to the request of REGNUM correspondent to detail about the “pantheon” and what attitude toward nowdays Latvia has the Italian dictator, the member of the Latvian Anti-fascist Committee said: "Pantheon of Latvian heroes is a Memorial Complex in the Fraternal Cemetery in Riga, where at the memorial plaques are lettered the names of chevaliers of the Order of Lacplesis — the highest military award of Latvia. In due course, the Order was awarded to some leaders of states, participants of World War II being allies of Germany. I am not aware if Hitler had been awarded by the Order, but Mussolini was awarded in 1925. His name is in the plaque. And like this Benito Mussolini is caught in the circle of the heroes of Latvia, — said Sergey Malakhovsky.
As informed REGNUM earlier, the minister of culture of Latvia considers average the perpetuation of memory of Benito Mussolini at the main memorial complex of the country. “More dangerous is the Victory Monument in the center of Riga”, -said Helena Demakova, Latvian Culture Minister. According to her, it would be necessary to demolish the Victory Monument in Riga and after it Latvian Shooters Monument, because these objects “mangle the historical truth”. "It is the best glorification of the criminal regimes, than looking for the names of Mussolini and Weiss at the cemetery with magniglass”. It is worth mentioning that there are memorial plaques of chevaliers of the Order of Lacplesis at the Memorial Complex of the Fraternal Cemetery in Riga. The name of Fascist dictator Benito Mussolini is among other names lettered at these plaques. The central grave sites the memorial of general-lieutenant of SS troops Gruppenführer Rudolf Bangerskis and one of the operators of mass shootings of civilians in 1941-1942 Voldemars Weiss.

Chinese Premier Wen Jiabao "he is a little bit worried about the safety of Chinese assets in the United States"

to Premier Wen Jiabao , who worries about his Investments in USA

Through Mao's era

From The Chinese Exclusion Act, a United States federal law passed on May 6, 1882, following revisions made in 1880 to the Burlingame Treaty of 1868. Those revisions allowed the U.S. to suspend immigration, and Congress subsequently acted quickly to implement the suspension of Chinese immigration,

Chinese Premier Wen Jiabao said here Friday he is "a little bit worried" about the safety of Chinese assets in the United States

"We lent such huge fund to the United States and of course we're concerned about the security of our assets and, to speak truthfully, I am a little bit worried," said Wen at a press conference after the close of the annual parliament session. He urged the U.S. government to keep to its commitment and ensure the safety of the Chinese assets in the United States. China has invested its huge foreign exchange reserves in low-risk but low-yield assets, such as U.S. government bonds, to play it safe. "China is indeed the largest creditor of the United States, which is the world's biggest economy. We are extremely interested in developments in the U.S. economy," said Wen, adding that he is expecting the effect of the measures taken by the U.S. administration of President Barack Obama to counter the international financial crisis. Wen reiterated China's principle of guaranteeing the "safety, liquidity and good value" of its foreign exchange reserves and diversifying the investment of the reserves. "On the foreign reserves issue, the first consideration is our national interest," said Wen. "But we also have to consider the stability of the overall international financial system, as the two factors are interlinked."

"Currently, our reserves are generally safe," he said.
Meanwhile, Wen said the country's foreign reserves will be mainly used in overseas investment and trade, as the reserves are actually the liabilities of the central bank instead of fiscal fund. He said in its bid to explore both domestic and overseas markets and utilize resources in both markets, China will seek make a better use of its reserves for the purpose of supporting domestic undertakings and improving people's living standards. China's foreign exchange reserves hit a record 1.95 trillion U.S. dollars at the end of 2008, the largest in the world and far exceeding that of Japan, the second-largest foreign exchange holder with 1.03 trillion U.S. dollars. According to the U.S. Treasury, China held 681.9 billion U.S. dollars worth of U.S. government bonds as of November.

-------------------------------------------

Την τελευταία πενταετία η Κίνα έχει επιδείξει υπερβολικό ζήλο στην αγορά ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου. Σύμφωνα με την ΙΗΤ, σήμερα η Κίνα έχει τοποθετήσεις σε ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου αξίας 652 δισ. δολαρίων ενώ πριν από ένα χρόνο διατηρούσε 459 δισ. δολάρια. Προσθέτοντας σε αυτά τα ομόλογά της στη Fannie Mae, οικονομικοί αναλυτές εκτιμούν πως η Κίνα έχει σήμερα στην κατοχή της ένα δολάριο για κάθε 10 δολάρια του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ. Aυτό το γεγονός δίνει και ένα ισχυρο διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της Κινεζικής ηγεσίας, και είναι αυτό που εξαναγκάζει τις ΗΠΑ να γίνονται πλέον πολύ προσεχτικές όταν αναφέρονται στον ΔΑΝΙΣΤΗ τους την ΚΙΝΑ !!

-------------------------------------------------------------------------

China: The Next Big Enemy?
The domestic politics of the new Sinophobia

lingering perilously close to a Chinese base on Hainan Island, in the South China Sea, reportedly stripped down to their underwear when our sailors turned water hoses on them. Maybe the shower facilities on Chinese fishing vessels – it was fishing trawlers, not military gunboats, that met the Americans on China's doorstep – are insufficient, or maybe the Chinese were mooning us. I'm inclined to think the latter. In any case, Sunday's incident ratchets up tensions with China – which have been roiled in recent weeks, not only by a series of similar incidents, but also on account of issues broader than China's claims to virtually the whole of the South China Sea. The Chinese, some analysts aver, are "testing" the Obama administration to see how much they can get away with. They are sending a "signal," we are told, which ought to have been clear enough after the 2001 incident, in which a U.S. surveillance plane was forced to land on Hainan after a collision with a Chinese fighter jet. The fallen Chinese pilot, one Wang Wei, is today a national hero, symbol of a resurgent Chinese nationalism that has little to do with who sits in the Oval Office. In the self-referential parlance of Washington, however, it's all about a "test" for President Obama. Beijing claims U.S. actions violate the UN Law of the Sea, a treaty to which they are signatory and the U.S. is not. However, in contesting this assertion – which came up in the aftermath of the last Hainan incident – U.S. officials routinely note that the UN law, while granting China sovereignty over its "exclusive economic zone," would have been violated only if the Impeccable was on a commercial expedition, and yet the clear concern on the part of the Chinese is that this was a military mission.

τρα λα λα .. τρα λα λα ..

τραλα λα .. τραλα λα ...

O τίτλος αδικεί ολη την δημοσιογραφική Ομάδα της εφημερίδας ΠΟΝΤΙΚΙ

να και η λίστα της ΕΛΑΣ.. (όλοι οι καλοί χωράνε)

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΒΟΜΒΕΣ .. !
λέει το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Ποντίκι. Τίτλος που παραπληροφορεί και απλά προσπαθεί να εντυπωσιάσει , αλλά και διαστρέφει το κέντρο βάρους του περιεχομένου της προκύρηξης του Ε.Α. που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα ..
Η Νέα Αποικιοκρατία γεννιέται μέσω του ΧΡΕΟΥΣ ..
θα μπορούσε να είναι η επικεφαλίδα . ( αν κάποιος ήθελε να βάλει μία) ..

όλη η προκύρηξη εδώ ,,>>

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2009/02/blog-post_125.html

--------------------------------------------------

εδω σκαναρισμένη απο το Ποντίκι η προκύρηξη >> http://www.zougla.gr/pdf/p002.pdf

η πλάκα είναι ότι στην αγωνία της "αποκλειστικότητας" τα δημοσιογραφάκια .. βάλαν και υδατογραφία του zougla.gr στο σκαναρισμένο και αντεγραμένο από το Ποντίκι κείμενο.. Τι να πεί κανείς..?

Τελικα το Internet είναι αυστηρό και δίκαιο μέσο . Σε αυτό οι καραγγιόζηδες φαίνονται σα καραγγιόζηδες.

----------------------------------------

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την έκρηξη της 9ης Μαρτίου στο υποκατάστημα της Citibank στην οδό Λαυρίου στην Ν. Ιωνία. Η ενέργεια μας αυτή έγινε μετά την απόπειρα της 18ης Φλεβάρη όπου επιχειρήσαμε να ανατινάξουμε με παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο τα κεντρικά γραφεία της Citibank, στην οδό Αχαΐας στην Κ. Κηφισιά. Αυτή η ενέργεια είναι μέρος της στρατηγικής παρέμβασης της οργάνωσης όσον αφορά την οικονομική κρίση και τους υπαίτιους αυτής, ανά¬μεσα στους οποίους δεσπόζουσα θέση έχει το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Η χρήση παγιδευμένου αυτοκινήτου με 125 κιλά πετρελαιοαμμωνίτιδας αποσκοπούσε όχι απλώς σε ένα συμβολικό μικρό χτύπημα, αλλά είχε στόχο να καταστρέψει την υποδομή της συγκεκριμένης πολυεθνικής, καθιστώντας επισφαλή την παρουσία της στον ελλαδικό χώρο.Ένας από τους στόχους, εξ' άλλου, ενός πραγματικού επαναστατικού κινήματος και μιας ένοπλης οργάνωσης είναι να προσπαθήσει να καταστήσει την χώρα εχθρικό έδαφος για τους εγκληματικούς μηχανισμούς του υπερεθνικού κεφαλαίου, όπως είναι η Citibank.Προτού εξηγήσουμε γιατί στόχος μας ήτανε η Citibank και ποιος ο ρόλος της στο διεθνές χρηματοπιστωτικό στερέωμα, θ' αναφερθούμε σε κάποια πράγματα σχετικά με τις συνθήκες της ενέργειας, η οποία προκάλεσε αρκετό ντόρο, γιατί όντως ήταν μια απόπειρα που γίνεται για πρώτη φορά με στόχο την καταστροφή υποδομών, για την oποία είναι απαραίτητη μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών.Η συντριπτική πλειοψηφία των πληρωμένων κονδυλοφόρων της εξουσίας, δηλαδή των δημοσιογράφων, των οποίων το ψέμα είναι το επάγγελμα τους, προέβησαν σε μια γκεμπελικού τύπου προπαγάνδα, μιλώντας για τυφλό χτύπημα που αν είχε εκραγεί o μηχανισμός θα υπήρχαν δεκάδες νεκροί, συγκρίνοντας την ενέργεια μας με επιθέσεις τύπου Αλ Κάιντα. Όμως η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική.Καταρχήν, όσον αφορά το είδος της εκρηκτικής ύλης, η πετρελαιοαμμωνίτιδα είναι η λιγότερη ισχυρή εκρηκτική ύλη και αντιστοιχεί στο 60% της ισχύος των ισχυρών εκρηκτικών υλών. Η επιλογή να επιτεθούμε στη συγκεκριμένη εταιρεία με τον συγκεκριμένο τρόπο, έγινε με βάση τα συνολικά χαρακτηριστικά του κτιρίου και της ευρύτερης περιοχής. Γύρω από το κτίριο της Citibank δεν υπάρχουν καθόλου σπίτια ούτε φυσικά από την μπροστινή πλευρά του κτιρίου επί της οδού Αχαΐας, δηλαδή, εκεί που είχε τοποθετηθεί το παγιδευμένο αυτοκίνητο. Απέναντι από την κεντρική είσοδο υπάρχει μια υπό ανέγερση οικοδομή και δίπλα υπάρχει ένα κτίριο, που είναι επίσης μισοτελειωμένο και που προορίζεται για γραφεία. Από την πλευρά της οδού Τροιζηνίας δεν υπάρχουν καθόλου σπίτια παρά μόνο επιχειρήσεις και γραφεία, που φυσικά, την ώρα εκείνη ήταν άδεια και εκτός λειτουργίας. Σπίτια λοιπόν, δεν υπάρχουν όχι μόνο στο τετράγωνο που βρίσκεται η Citibank- εξ' άλλου η συγκεκριμένη εταιρεία καταλαμβάνει από μόνη της ένα ολόκληρο τετράγωνο -, αλλά ούτε και στα διπλανά τετράγωνα και φυσικά όχι από την πλευρά που είχε τοποθετηθεί το παγιδευμένο αυτοκίνη¬το. Η απέναντι οικοδομή έκοβε και το πεδίο προς την εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας ενώ ο παράδρομος της εθνικής, δεν έχει καθόλου σπίτια παρά μόνο εταιρίες.Ρισκάραμε αρκετά με την απόφαση μας να εισέλθουμε στον εσωτερικό περίβολο της τράπεζας διαρρηγνύοντας την εξωτερική είσοδο, γιατί με αυτό τον τρόπο θα μεγιστοποιούσαμε τις ζημιές -για το συγκεκριμένο κτίριο που θ' απορροφούσε όλη την έκρηξη.Οι υστερικές δηλώσεις ότι πολλά από τα γύρω κτίρια θα καταστρέφονταν ήταν σκόπιμες για να σπείρουν τον πανικό.Παρά το γεγονός ότι ο φύλακας- security της τράπεζας μας αντιλήφθηκε αμέσως, κατάλαβε ότι η εταιρεία γινόταν στόχος επίθεσης και ήταν φυσικό ότι θα ειδοποιούσε αμέσως την αστυνομία, εμείς πήραμε προειδοποιητικό τηλεφώνημα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. Ο μηχανισμός ήταν προγραμματισμένος να εκραγεί σε μία ώρα από την στιγμή της τοποθέτησης. Η τοποθέτηση έγινε γύρω στις 4 και η έκρηξη προγραμματίστηκε στις 5 όπως διαπιστώθηκε και από το ΤΕΕΜ, αφού το ένα από τα δύο ρολόγια βρέθηκε άθικτο. Στο τηλεφώνημα μας στα ΝΕΑ είπαμε ότι το παγιδευμένο αυτοκίνητο έχει 125 κιλά εκρηκτικά, για να εκκενωθεί σε μεγάλη ακτίνα η περιοχή. Το γεγονός ότι υπήρξε πλήρης σιωπή γύρω από το προειδοποιητικό τηλεφώνημα στα ΝΕΑ εξηγείται με τρεις τρόπους. Πρώτον, ο άνθρωπος στο τηλεφωνικό κέντρο της εφημερίδας δεν ειδοποίησε για το τηλεφώνημα, όπως έπρεπε να κάνει. Αν ισχύει αυτό, τότε μιλάμε είτε για εγκληματική ολιγωρία του συγκεκριμένου υπαλλήλου είτε για επιλογή της εφημερίδας που ανατρέπει την μέχρι τώρα στάση των δημοσιογράφων στα τηλεφωνήματα προειδοποίησης. Το γεγονός ότι στην τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στα γραφεία της Shell είχαμε τηλεφωνήσει στην Ελευθεροτυπία και ο άνθρωπος στο τηλεφωνικό κέντρο μας το έκλεινε, μας είχε οδηγήσει τότε στην απόφαση να πάρουμε την αστυνομία.Και τα δυο αυτά περιστατικό είναι πολύ ανησυχητικά για την στάση των εφημερίδων και εύλογα μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν η τακτική των εφημερίδων και των καναλιών είναι τέτοια από 'δω και πέρα που επιδιώκουν θύματα, με στόχο τη δυσφήμηση του αγώνα και τη λήψη έκτακτων αστυνομικών μέτρων. Το τηλεφώνημα έγινε γύρα στις 4.10 και μπορεί να διαπιστωθεί πολύ εύ¬κολα, αφού αποθηκεύονται τα τηλεφώνημα τα από όλες τις εταιρείες.Ένα δεύτερο συμπέρασμα θα μπορούσε να είναι ότι ενημερώθηκε η αστυνομία καθώς και η εφημερίδα από τον υπάλληλο. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για συντονισμένη παραπληροφόρηση από τα ΝΕΑ και τον κατασταλτικό μηχανισμό αλλά και την κυβέρνηση για τη δημιουργία κλίματος ανασφάλειας στους πολίτες. Αν ισχύουν τα δύο προαναφερθέντα σενάρια - γεγονός που απευχόμαστε και που θα πρέπει να διαψευσθεί δημοσίως από τις συγκεκριμένες εφημερίδες -, τότε θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας ότι μπαίνουμε σε μια νέα και άκρως επικίνδυνη εποχή, όπου κατασταλτικοί κρατικοί μηχανισμοί και ΜΜΕ συνεργάζονται για τη διαμόρφωση κλίματος κοινωνικής ανασφάλειας, με στόχο όχι μόνο τη δυσφήμιση του αγώνα, αλλά και την διαμόρφωση ενός συναινετικοί κλίματος για την εφαρμογή πολιτικών ολοκληρωτικού ελέγχου εις βάρος όλης της κοινωνίας. Ένα τρίτο, λίγο παράδοξο είναι αλήθεια, ενδεχόμενο είναι ο υπάλληλος των ΝΕΩΝ να ενημέρωσε την αστυνομία και να μην ενημέρωσε όμως την εφημερίδα.Γι’ αυτό και στην Citibank της οδού Λαυρίου δεν βάλαμε ωρολογιακό μηχανισμό, αλλά χρησιμοποιήσαμε καλώδιο, έτσι ώστε να είμαστε παρόντες κατά την έκρηξη και να ελέγχουμε την περιοχή για τυχόν περαστικούς.Επειδή όμως, σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να πραγματοποιούμε ενέργειες με ωρολογιακούς μηχανισμούς και να προειδοποιούμε γι αυτές σε ΜΜΕ, προκειμένου να εκτελούνται με ασφαλή τρόπο, δηλώνουμε πως αν υπάρξει οποιαδήποτε κωλυσιεργία στην γνωστοποίηση προειδοποιητικών τηλεφωνημάτων και στις εκκενώσεις κτιρίων και περιοχών, με αποτέλεσμα ν' απειληθεί η ασφάλεια πολιτών, αποκλειστικοί υπεύθυνοι θα είναι η αστυνομία και το δημοσιογραφικό μέσο που θα έχει λάβει το τηλεφώνημα. Και επειδή εμείς δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πραγματοποιήσουμε χτύπημα χωρίς να λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλεια πολιτών, δηλώνουμε πως αν αυτό δεν τηρηθεί από τους υπεύθυνους θ' αντιδράσουμε αναλόγως.Μέσα από την προπαγάνδα τους οι δημοσιογράφοι, όπως έλεγε και ο Όργουελ στο 1984, προβάλουν το ψέμα για αλήθεια, το άσπρο μαύρο και την σκλαβιά για ελευθερία. Προβάλουν τον ισχυρισμό ότι η ενέργεια μας αυτή δεν στρέφεται τόσο εναντίον του συστήματος αλλά εναντίον της κοινωνίας. Σύμφωνα με την καθεστωτική προπαγάνδα που παρουσιάζουν, τα δύο εκατομμύρια των πολιτών που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, οι άνθρωποι που τους κατάσχεται το σπίτι από τις τράπεζες, οι χιλιάδες άνεργοι, οι εργαζόμενοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι μαθητές και η νεολαία, θα πλήττονταν αν ανατινάζαμε τα γραφεία της Citibank, προφανώς γιατί τα συμφέροντα τους ταυτίζονται. Αυτό μας λένε οι δημοσιογράφοι!Εδώ και πολύ καιρό προβάλλεται το κατευθυνόμενο από τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς, την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και το ΠΑΣΟΚ ιδεολόγημα, το οποίο αναπαράγεται και εμπλουτίζεται από δημοσιογράφους, πολιτικούς αναλυτές και «διανοούμενους», ότι ο Ε.Α. διαφέρει από την 17Ν και τον ΕΛΑ, οργανώσεις που προβάλλονται - κατόπιν αδρανοποίησης τους βέβαια- πως «είχαν πιο συγκεκριμένους στόχους και διατηρούσαν κάποια ιδεολογική επίφαση ενώ, αντιθέτως, η νέα γενιά επιχειρεί τυφλά χτυπήματα με στόχο μαζικούς θανάτους και δεν έχει κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο». Δεν είναι βέβαια σύμπτωση ότι πολλοί από αυτούς που αναπαράγουν αυτό το τερατώδες ψέμα, είναι ακριβώς οι ίδιοι που παλιότερα ισχυρίζονταν στα τηλεοπτικά παράθυρα για την τότε εν ενεργεία 17 Νοέμβρη (αυτή η προπαγάνδα βρήκε την αποκορύφωση της την περίοδο των συλλήψεων), ότι πρόκειται για «εταιρεία στυγνών εγκληματιών και δολοφόνων χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο», ενώ τώρα οι ίδιοι άνθρωποι, συγκρινόμενοι μ' εμάς, παρουσιάζονται ως «πρόβατα» και «αγγελάκια».Το ψέμα των εξουσιαστών και των δημοσιογράφων δεν έχει όρια. Αυτό είναι μέρος μιας πάγιας προπαγάνδας της εξουσίας και των φερέφωνων της, όπου ανέκαθεν οι επαναστάτες και οι αντίπαλοι του καθεστώτος παρουσιάζονταν ως αντικοινωνικοί εγκληματίες. Σε πολλές από τις ενέργειες μας, και χωρίς αυτό να στηρίζεται πουθενά, ειπώθηκε ότι επιθυμούσαμε μαζικούς θανάτους πολιτών, με πιο χαρακτηριστική την επίθεση μας με βόμβα στο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών στο Σύνταγμα τον Δεκέμβριο του 2005. Τότε, παρά το γεγονός ότι είχαμε προειδοποιήσει δύο φορές, η αστυνομία στάθηκε ανίκανη να προσδιορίσει το σημείο που είχε τοποθετηθεί το παγιδευμένο μηχανάκι και η βόμβα εξερράγη χωρίς να έχουνε αποκλείσει τον χώρο, με αποτέλεσμα τότε να τραυματιστούν, ευτυχώς ελαφρά, δύο άνθρωποι. Και τότε αρχικά, ισχυρίστηκαν ότι προσπαθήσαμε να ξεγελάσουμε την αστυνομία και ότι αδιαφορούσαμε για τυχόν θύματα. Οπως και τότε έτσι και τώρα θα επαναλάβουμε ότι οι στόχοι του «Επαναστατικού Αγώνα» έχουν και θα έχουν κοινωνικό και ταξικό κριτήριο, είτε πρόκειται για υλικούς στόχους είτε για ανθρώπινους, οι οποίοι επικεντρώνονται στην πολιτική και οικονομική ελίτ, τους μηχανισμούς του Κεφαλαίου και του Κράτους, την αστυνομία που τους περιφρουρεί και όχι τους απλούς πολίτες.Ενώ, από τη μία, η συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ κατηγορούν εμάς για απόπειρες πρόκλησης θανάτων πολιτών, επιχειρώντας με τα καθεστωτικά κόμματα την διαμόρφωση κλίματος κοινωνικής ανασφάλειας, από την άλλη θάβουν το γεγονός της δολοφονικής επίθεσης με χειροβομβίδα ενάντια στο στέκι Μεταναστών στα Εξάρχεια, γεγονός που δείχνει ότι, εκτός από την κρατική βία την οποία αδιαμφισβήτητα αποδέχονται, συναινούν μέσω της προκλητικής και ύποπτης ανοχής που επιδεικνύουν και στην παρακρατική βία. Τέτοιου είδους επιθέσεις εμείς πιστεύουμε ότι θα υπάρξουν και άλλες, αφού το κράτος, λόγω της κρίσιμης αυτής περιόδου, έχει εδώ και πολλούς μήνες προσφύγει στις παρακρα¬τικές εφεδρείες του (φασιστοειδή-φασιστό-μπατσους).
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥΚαθώς εισερχόμαστε όλο και πιο βαθιά στη δίνη της διεθνούς οικονομικής κρίσης, γίνεται όλο και πιο σαφές πως ο καπιταλισμός και η οικονομία της αγοράς, όχι μόνο είναι ένα σύστημα που προωθεί την κατάφωρη αδικία και αναπνέει χάρη στην ανελέητη εκμετάλλευση, αλλά είναι ένα κοινωνικό καρκίνωμα, που επιβιώνει χάρη στον παρασιτισμό του εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Σήμερα που ο καπιταλισμός παραπαίει και η εμπιστοσύνη στις αγορές και στην λειτουργία τους είναι ανύπαρκτη, το χρηματοοικονομικό σύστημα έφτασε στο χείλος του γκρεμού, χωρίς να έχει ακόμα διασφαλίσει αν και με ποιους όρους θα επιβιώσει.Η σωτηρία του συστήματος προϋποθέτει πως νέες σκληρότερες θυσίες θα γίνουν από μεριάς των εκμεταλλευόμενων. Αυτές τις νέες και περισσότερο σκληρές από κάθε άλλη φορά πολιτικές λιτότητας θα επιβάλλουν τα κράτη και οι κυβερνήσεις, φροντίζοντας παράλληλα να έχουν έτοιμα σχέδια σκληρής καταστολής σε περιπτώσεις έντονων κοινωνικών αντιδράσεων και εξεγέρσεων. Ήδη μια σειρά από εξεγέρσεις έχουν λάβει χώρα σε πολλές περιοχές του πλανήτη λόγω της κρίσης. Η αρχή έγινε την περίοδο όπου η αβεβαιότητα στην αγορά των ακινήτων και των μετοχών, οδήγησε πολλούς επιτήδειους ραντιέρηδες να ποντάρουν στα χρηματιστήρια τροφίμων, επιχειρώντας μέσα από αυτά να βγάλουν τα μέγιστα δυνατά κέρδη. Αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσει μια αλόγιστη κούρσα ανόδου των τιμών σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης και πριν η αναμενόμενη οικονομική ύφεση φέρει μια μη αναστρέψιμη πτώση των τιμών στα τρόφιμα.Η άνοιξη και το καλοκαίρι του 2008 σημαδεύτηκαν από μια σειρά εξεγέρσεων για το σιτάρι, το ρύζι, το καλαμπόκι, αφού η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία πολλαπλασίασε τις τιμές μέσα σε λίγους μήνες και οδήγησε σε λιμοκτονία εκατομμύρια αν¬θρώπους στις πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη. Στην Αϊτή οι βίαιες διαδηλώ¬σεις των πεινασμένων (80% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας) εξελίχθηκαν σε ένοπλη εξέγερση.Εξεγέρσεις έγιναν στην Αίγυπτο, την Ινδονησία, το Πακιστάν, τις Φιλιππίνες, το Μεξικό. Καθώς προχωρά η κρίση μια σειρά από χώρες, πολλές εκ των οποίων κάποτε αποτελούσαν τα νέα «θαύματα» του καπιταλισμού καταρρέουν η μια μετά την άλλη. Η Ισλανδία, η Ιρλανδία (μέχρι πρότινος κέλτικη τίγρης), η Ουγγαρία αποτέλεσαν την αρχή των κρατικών χρεοκοπιών ενώ οι κοινωνικές ταραχές συγκλονίζουν ήδη χώρες της λεγόμενης νέας Ευρώπης όπως η Λιθουανία, η Λεττονία, η Βουλγαρία, όπου εκδηλώνονται βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις εναντία στις κυβερνήσεις των χωρών αυτών και τις πολιτικές λιτότητας που θέλουν να επιβάλλουν κατ' εντολή του ΔΝΤ και της υπερεθνικής οικονομικής εξουσίας. Έχει προηγηθεί η εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα.Όλες αυτές οι κοινωνικές αυτές εκρήξεις είναι μόνο η αρχή...
Η CITIBANK ΕΙΝΑΙ ΑΝΔΡΟ ΛΗΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝΌταν πολλοί πιστεύανε ότι η ελληνική οικονομία είναι ισχυρή, εμείς στην προκήρυξη μας για την επίθεση στο υπουργείο Οικονομί¬ας και Οικονομικών τον Δεκέμβρη του 2005 λέγαμε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ξεσπάσει παγκόσμια οικονομική κρίση και να πληγεί και η χώρα:«Η ανάγκη εισαγωγής ρυθμιστικών παραμέτρων στην διεθνοποιημένη αγορά επισημαίνεται από αυτούς τους οικονομικούς "παίχτες" και το τμήμα αυτό της πολιτικής ελίτ που αντιλαμβάνεται πως η αστάθεια, ως χαρακτηριστικό της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρούς κλυδωνισμούς το καπιταλιστικό σύστημα, να γεννήσει κρίσεις μη αναστρέψιμες. Αυτές οι επισημάνσεις ξεκίνησαν μετά την οικονομική κρίση του '98 που απέδειξε πως οι "ασιατικές τίγρεις" ήταν απλώς χάρτινες. Μια κρίση που, ξεκινώντας από την νοτιοανατολική Ασία εξαπλώθηκε σε πολλές χώρες, πλήττοντας με ιδιαίτερη ένταση οικονομίες της ημιπεριφέρειας και της περιφέρειας του καπιταλιστικού συστήματος και που η διεθνής επέκταση και η σφοδρότητα της αιφνιδίασε πολλούς από τους παράγοντες της αγοράς.Ο φόβος για μια νέα, ακόμη μεγαλύτερης έντασης και έκτασης κρίση που ενδεχομένως να πλήξει το φαινομενικά αλώβητο καπιταλιστικό κέντρο, είναι ο κύριος λόγος που οι προαναφερόμενοι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες διερευνούν την εισαγωγή ρυθμίσεων που θα λειτουργούν ως ασφαλιστικές δικλείδες για την αγορά, και θα επιτρέπουν την συνέχιση της πορείας προς την παγκοσμιοποίηση του οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Όσον αφορά την Ελλάδα, η ίδια η ιστορία έχει ήδη αναδείξει πόσο φαιδρά είναι τα φληναφήματα της πολιτικής εξουσίας περί ισχυροποίησης της ελληνικής οικονομίας ύστερα από την είσοδο της στην Ε.Ε., στην ζώνη του ευρώ με το άνοιγμα στις διεθνείς αγορές. Τα τελευταία απομεινάρια μιας ήδη αποσαρθρωμένης παραγωγικής δομής σαρώνονται από τις ανταγωνιστικές δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, καμιά προοπτική για την δημιουργία νέων παραγωγικών δομών δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα - εκτός και αν καταφέρουμε να ανταγωνιστούμε την Κίνα σε μισθούς, όπως προτρέπουν οι ευρωπαίοι επιχειρηματίες -, η πλασματική ευημερία που για χρόνια βασίστηκε στην κατανάλωση με δανεικά λαμβάνει τέλος, και το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να χρεώνει τις επόμενες γενιές με το υπέρογκο δημόσιο χρέος που κάθε χρόνο αυξάνεται με αλματώδεις ρυθμούς, λόγω των υψηλών επιτοκίων με τα οποία οι κυβερνήσεις προσφέρουν ως αντάλλαγμα για να συνεχίσουν να δανείζονται.Κατά την άποψη μας η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή θέση και δεν σεβόμαστε την άποψη που λέει πως η συμμετοχή στην ζώνη του ευρώ καθιστά δεδομένη την αποφυγή σοβαρών κρίσεων. Τα δομικά προβλήματα της "εθνικής" οικονομίας σε συνδυασμό με την τάση του συστήματος προς την ανισορροπία, δημιουργούν ένα καλό συνδυασμό για μια επικείμενη οικονομική κρίση, η οποία δεν μπορούμε να γνωρίζουμε από ποιους γεωγραφικούς παράλληλους θα ξεκινήσει».Αναζητώντας τους κύριους υπαίτιους της σημερινής μεγάλης κρίσης, δεν μπορούμε παρά να στραφούμε καταρχήν στην οικονομική ελίτ και τις κύριες πολυεθνικές επιχειρήσεις που την αντιπροσωπεύουν, με πρώτους τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Ένας τέτοιος είναι και η Citigroup -της οποίας τμήμα είναι η Citibank -, ένας διεθνής όμιλος με πολλές θυγατρικές εταιρείες και συμμετοχή σε αμέτρητες επιχειρήσεις παγκοσμίως.Στην Ελλάδα η δραστηριότητα της ξεκίνη¬σε την δεκαετία του '60, δεκαετία της έκρη-ξης των πολυεθνικών και της υψηλής διεθνούς ρευστότητας. Η δράση της ευνοήθηκε από τα ανοίγματα της χώρας εκείνη την περίοδο στο διεθνές κεφάλαιο και την πορεία διεθνοποίησης της ελληνικής οικονομίας στα πλαίσια που επέβαλε η είσοδος της χώρας στην ΕΟΚ. Σταδιακά εξελίχθηκε στον πιο προνομιακό συνεργάτη του ελληνικού κράτους σε διάφορα οικονομικά αλλά με σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις ζητήματα, μεταξύ των οποίων την αναδοχή στην έκδοση ελληνικών ομολόγων με προνομιακά για την Citibank κέρδη.Το ελληνικό κράτος την ξεπλήρωσε και με άλλους τρόπους πλην το ρευστό, τρόπους όπως η προσφορά προνομιακών θέσεων στην λειτουργία δημοσίων οργανισμών, για τους οποίους η Citibank κατά καιρούς δημοσίευε στην αγορά ευνοϊκές εκθέσεις για να ανεβάσει τις μετοχές τους, με το αζημίωτο φυσικά.Επί κυβερνήσεως Σημίτη αξιοποίησε την σχεδιασμένη για να εξυπηρετήσει το υπερεθνικό κεφάλαιο υποτίμηση της δραχμής, εισέβαλε μαζί με άλλους μεγάλους επενδυτές στο χρηματιστήριο, συμβάλλοντας στην χρηματιστηριακή έκρηξη του '99 και πρωτοστάτησε στη λεηλασία των τεράστιων ποσών αποταμίευσης που είχαν εισρεύσει τότε στο χρηματιστήριο. Μετά την κατάρρευση του χρηματιστηρίου επανήλθε μαζί με άλλους υπερεθνικούς χρηματοοικονομικούς ομίλους και εξαγόρασε για ένα κομμάτι ψωμί μεγάλο μέρος των μετοχών των ελληνικών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα να περάσει στον έλεγχο του μεγάλου διεθνούς κεφαλαίου το σύνολο σχεδόν της ελληνικής οικονομίας. Και καθώς μέσω της ελληνικής αγοράς ελέγχει μεγάλο τμήμα της ευρύτερης περιοχής στην ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, η διοίκηση της τράπεζας στην Ελλάδα είναι υπεύθυνη για την εφαρμογή της πολιτικής της μητρικής Citigroup σε ένα μεγάλο φάσμα γειτονικών χωρών.Επίσης, υπήρξε ο κύριος σύμβουλος του ελληνικού κράτους για τις ιδιωτικοποιήσεις και πρωτοστάτησε σε ό,τι αφορούσε την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στην χώρα για την ιδιωτικοποίηση τομέων του δημοσίου, την υφαρπαγή από το μεγάλο κεφάλαιο μεγάλου μέρους της δημόσιας περιουσίας και του κοινωνικού πλούτου. Η εν λόγω τράπεζα, εκτός από τα κέρδη που αποκομίζει από το εμπόριο των ελληνικών ομολόγων και την αγορά του χρέους, έχει ήδη αποσπάσει τεράστια κέρδη και από τα δάνεια στα ελληνικά νοικοκυριά, τα οποία και στραγγαλίζουν συστηματικά τα τελευταία χρόνια όλες οι τράπεζες. Πρόκειται για έναν από τους κορυφαίους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς όπου συμμετέχουν μερικές από τις σημαντικότερες οικογένειες της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ και κυρίως των ΗΠΑ. Τα συμφέροντα της Citibank είναι τα συμφέροντα κάποιων από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Γι’ αυτό και είναι δύσκολο οργανισμοί σαν αυτόν ή π.χ. τη ή την P. Morgan ή την Deutche Bank να αφεθούν στην τύχη τους και να καταρρεύσουν, χωρίς να έχει κάνει το κράτος ό,τι είναι δυνατό για να τον κρατήσει ζωντανό. Η παροχή εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, δολαρίων και γεν στα υπερτραφή πολυεθνικά τοκογλυφικά εκτρώματα, συνιστά μια πρωτοφανή στην ιστορία του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος μεταφορά πλούτου από την κοινωνική βάση προς την οικονομική ελίτ, που έπραξαν οι κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες μέσα σε λίγους μήνες. Η κρίση αποκάλυψε πως τα οικονομικά μεγέθη αυτών των οργανισμών ήταν τελικά «φούσκες», «κολοσσοί» όπως η Citigroup βρίσκονται υπό κατάρρευση και περνούν υπό την κρατική σκέπη για να «εξυγιανθούν» - με τα χρήματα πάντα των φορολογούμενων -για να ξαναμπούν αργότερα ξανά στο παιχνίδι της αγοράς. Είναι βέβαιο πως τεράστιες ποσότητες ρευστού θα συνεχίσουν να εισρέουν στα ταμεία των τραπεζών για να καλύψουν τα ανυπολόγιστα χρέη τους ενώ η απορρόφηση απάτα κράτη των χρεών και η δημιουργία «κακών τραπεζών» όπου θα πετούν οι τράπεζες τα μη κερδοφόρα επενδυτικά τους «απόβλητα», είναι τα επιπλέον μέτρα για τη διάσωση των κερδών των μεγαλομετόχων, με υποθήκη την ζωή και την επιβίωση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μπορεί σήμερα να κριτικάρουν δημοσίως οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ τις διοικήσεις των τραπεζών για την κακή διαχείριση και την απληστία των μεγάλο στελεχών, όμως στην πραγματικότητα επικροτούσαν με λόγια και με έργα αυτήν την επιθετική πολιτική που υιοθετούσαν οι χρηματοοικονομικοί όμιλοι για δεκαετίες, πολιτική που κινούσε η απληστία για περισσότερα κέρδη. Ομως κανείς δεν ξεχνά πως η απληστία είναι ο πυρήνας των σχέσεων στην οικονομία της "αγοράς. Είναι η κινητήρια δύναμη του καπιταλισμού, είναι η φλόγα που πυροδοτεί τον ανταγωνισμό, φέρνει κέρδη στο κεφάλαιο, ωθεί την ανάπτυξη του συστήματος. Καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ κεφαλαίων αποτελούσε ανέκαθεν την ατμομηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η απληστία είναι και θα είναι o απαραίτητος τροφοδότης της κίνησης του οικονομικού συστήματος. Και καθώς σήμερα τα κεφάλαια που ανταγωνίζονται μεταξύ τους είναι όλο και μεγαλύτερα, είναι λογικό να παίρνει τεράστιες διαστάσεις η κερδοσκοπία - κυρίως αυτή που στηρίζεται σε δανεικά - και οι «φούσκες» των κάθε είδους χρεών να διογκώνονται όλο και περισσότερο.Η απληστία είναι, εν τέλει, η πρώτη αξία του καπιταλισμού, αυτή που σφραγίζει τον πλήρη αμοραλισμό του συστήματος, που θεοποιεί το χρήμα, την δύναμη και την εξουσία, που εχθρεύεται κάθε έννοια αλληλεγγύης, που περιφρονεί την αξία της ανθρώπινης ζωής καθώς για το σύστημα αξία έχει μόνο ό,τι παράγει κέρδος. Γι’ αυτούς που βρίσκονται στην ηγεσία του οικονομικού συστήματος, αξία δεν έχει κανένας άνθρωπος, καμιά κοινωνική σχέση που βρίσκεται έξω από την κλίκα των κοινών οικονομικών συμφερόντων και των σχέσεων που αυτά τα συμφέροντα αναπτύσσουν. Η αδιαφορία τους για τον κόσμο είναι τέτοια που μπορούν χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς να ωθούν ολόκληρους λαούς στην λιμοκτονία, στην εξαθλίωση και στον θάνατο. Αν ρωτούσαμε οποιονδήποτε από τους λεγόμενους traders που διαχειρίζονται καθημερινά δισεκατομμύρια ή έστω έναν χρηματιστή ή οποιονδήποτε επενδυτή για το αν έχει καθόλου ενοχές για το γεγονός ότι μια τοποθέτηση του π.χ. στην άνοδο της τιμής των σιτηρών, οδήγησε στον θάνατο από πείνα πολλούς ανθρώπους και όξυνε το πρόβλημα της σίτισης για εκατομμύρια, θ' απαντούσε σίγουρα πως όχι. Γι' αυτό το είδος των ανθρώπων, η δύναμη της θέσης τους, τους προκαλεί μέθη και όχι ενοχές. Είναι γνωστό εξ' άλλου, ότι σε περιόδους μεγάλων κερδών ένοιωθαν και δήλωναν «οι άρχοντες του σύμπαντος». Μπορεί σε μια κοινωνία αλλοτριωμένη από τον αμοραλισμό και την πλήρη εξατομίκευση που προωθεί η πολιτική και οικονομική εξουσία, ν' αναγνωρίζονται ως αξιοσέβαστοι και επιτυχημένοι αυτοί οι άνθρωποι λόγω της οικονομικής τους επιφάνειας, όμως δεν θα πάψουν να είναι στυγνοί εγκληματίες που πλουτίζουν με το αίμα αδύναμων κοινωνικά ανθρώπων. Η μόνη τους ανησυχία είναι αν θα έχουν «πάρει σωστές θέσεις», αν απειλούνται τα μπόνους τους, αν θ' αυξήσουν την περιουσία τους. Δεν έχει καμιά σημασία τι εμπορεύονται. Αν είναι στεγαστικά δάνεια, χρέη χωρών, πετρέλαιο, ή ξηροί καρποί. Σημασία έχει η μεγιστοποίηση της κερδοφόρας απόδοσης. Και «είναι μέσα στο παιχνίδι» οι υψηλές αποδώσεις να κερδίζονται ακόμα και με μαζικές δολοφονίες.Σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση γονυπετής παρακαλάει τους «αξιοσέβαστους» επενδυτές ν' αγοράσουν τα ελληνικά ομόλογα και είναι διατεθειμένη να πληρώσει στο ακέραιο το τίμημα που θα της ζητηθεί, δηλαδή ένα υπέρογκο επιτόκιο. Γιατί είναι γνωστό, η Ελλάδα λόγω ελλειμμάτων και χρεών ήταν ένας επενδυτικός προορισμός «αυξημένου ρίσκου» και αυτό το ρίσκο αντανακλάται στο υψηλό επιτόκιο δανεισμού, αφού υποτίθεται, ότι έτσι διασφαλίζεται καλύτερα η θέση του επενδυτή, άσχετα αν οι αυξανόμενες απαιτήσεις για πληρωμές σε δάνεια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα σε χρεοκοπία. Στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες χώ¬ρες, βρισκόμαστε υπό ένα καθεστώς δουλείας, με το υπερεθνικό κεφάλαιο να επιβάλει με τον βούρδουλα του χρέους και των ελλειμμάτων τους πιο απεχθείς όρους φορολόγησης, εργασίας, αμοιβών και συνταξιοδοτήσεων, όρους που καμία κοινωνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανέχεται.Οπως δεν πρέπει να ανέχεται για το συμφέρον των μεγάλων τοκογλύφων, ντόπιων και ξένων, να κόβονται οι δημόσιες δαπάνες, να ξεψυχούν τομείς όπως η δημόσια υγεία, να κλείνουν νοσοκομεία.Οι εγκληματίες που ηγούνται της διεθνούς χρηματαγοράς ήδη έχουν ξεκινήσει την μεγάλη κερδοσκοπική εφόρμηση στην αγορά του χρέους, καθώς τα στοιχήματα για την κατάρρευση διαφόρων χωρών βρίσκονται στην κορυφή των προτιμήσεων της αγοράς ενώ η Citibank έχει αρχίσει μια επιθετική κερδοσκοπική τακτική με τα ελληνικά ομόλογα. Οι αποδώσεις για το κεφάλαιο θα είναι μεγάλες, άλλα σύντομα θα δούμε πολλές χώρες να χρεοκοπούν κάτω από το βάρος του χρέους, της πολιτικής πίεσης για μεγαλύτερη νεοφιλελεύθερη προσαρμογή, αλλά και της κερδοσκοπίας.Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι διατεθειμένη να δεχτεί εν λευκώ κάθε όρο του μεγάλου κεφαλαίου όσο δυσβάσταχτος και αν είναι, να επιβάλει δια πυρός και σιδήρου και τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες επιταγές που της υποδεικνύει η αγορά και οι πολιτικές συμμαχίες που την υπηρετούν, όπως η Ε.Ε. και να ματώσει την ελληνική κοινωνία προκειμένου ν' ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της. Πιστεύει βέβαια, πως για πολιτικούς λόγους που αφορούν την καθεστωτική σταθερότητα στην χώρα και την ευρύτερη περιοχή, οι αγορές δεν θα την εγκαταλείψουν. Βέβαια, τις ίδιες επιλογές θα έκανε και οποιαδήποτε κυβέρνηση βρισκόταν στην εξουσία.Και όταν λέμε οποιαδήποτε, δεν εννοούμε μόνο το ΠΑΣΟΚ (για το ΛΑΟΣ είναι αυτονόητο) αλλά και τον Συνασπισμό όπως επίσης και το ΚΚΕ. Και αυτό γιατί μια πολιτική απόφαση που θα αφορά την δια παντός άρνηση πληρωμών του χρέους σημαίνει οριστική ρήξη με τις αγορές, γεγονός που είναι φυσικά εκτός των στόχων όλων των κομμάτων.Η πολιτική βούληση για μια κοινωνία ν' αποτινάξει μια για πάντα τον ζυγό του χρέους από πάνω της, όχι μόνο γιατί δεν τον αντέχει αλλά γιατί δεν τον θέλει, είναι συνυφασμένη με την απόφαση ν' αντιπαρατεθεί με το σύνολο της πολιτικής εξουσίας, με την απόφαση να έρθει σε ρήξη με το οικονομικό και πολιτικό σύστημα, με την απόφαση ν' ανατρέψει το καθεστώς που την κρατάει σκλαβωμένη.Για όλα τα παραπάνω, ζητάμε ειλικρινά συγνώμη από τον ελληνικό λαό που δεν καταφέραμε να τινάξουμε στον αέρα τα κεντρικά γραφεία της Citibank.
Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗΟι τράπεζες είναι υπεύθυνεςΤο χρηματοπιστωτικό σύστημα κατέχει τη μερίδα του λέοντος σε ευθύνες για την σημερινή κατάσταση που ζει ο πλανήτης.Όμως εξίσου συνυπεύθυνες είναι οι κυβερνήσεις, οι κεντρικές τράπεζες - δηλαδή, τα τσιράκια των υπερεθνικών χρηματοπιστωτικών ομίλων - και οι μεγάλες επιχειρήσεις. Και αυτό γιατί η σημερινή κρίση δεν είναι αποτέλεσμα ενός μόνο παράγοντα, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής, την οποία διαμόρφωσαν από κοινού όλοι οι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες του συστήματος και η οποία αποτελεί την πιο μαζική δολοφονική επιχείρηση στην ανθρώπινη ιστορία. Γι' αυτό και όχι μόνο δεν μπορεί ν' αφορά τους προλετάριους ανά τον κόσμο η διάσωση του καθεστώτος, όχι μόνο δεν μπορεί ν' ανεχόμαστε να πληρώσουμε για λογαριασμό μιας κρίσης που κράτος και αφεντικά παρουσιάζουν ως μια... καταιγίδα, ένα φυσικό φαινόμενο για το οποίο κανείς δεν ευθύνεται, όχι μόνο δεν έχουμε κανένα λόγο να συμβάλουμε στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ κεφαλαίου - κοινωνίας που δημιούργησε η κρίση, αλλά οφείλουμε να ξεμπερδέψουμε μια για πάντα με όλα τα καθάρματα της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, για να απαλλαγεί, επιτέλους, η ανθρωπότητα από αυτούς τους εγκληματίες.Επειδή αναφερθήκαμε σε οικονομική στρατηγική, οφείλουμε να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Πιστεύουμε πως η σημερινή κρίση ήταν η μεγαλύτερη μέχρι στιγμής στην ιστορία του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς. Και αυτό γιατί αφορά την πρώτη πραγματικά παγκόσμια κρίση μεγάλου μεγέθους, η οποία διαχέεται σε κάθε φάσμα της οικονομικής δραστηριότητας και εξαπλώνεται σε όλο τον πλανήτη λόγω της έντονης αλληλεξάρτησης σε συνθήκες οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Επίσης, παρά τις σοβαρές ποιοτικές διαφορές με την κρίση του '29 -είναι πιο σοβαρή από εκείνη, όχι μόνο λόγω της ευρύτητας αλλά και λόγω του γεγονότος ότι το σύστημα εκείνη την περίοδο μπορούσε πιο εύκολα να ελεγχθεί. Στην εποχή μας έχει εδώ και πολλά χρόνια καταστεί παντελώς ανεξέλεγκτο, με διαστάσεις ασύλληπτες και παραμέτρους ακατανόητες και για αυτούς ακόμη τους μεγάλους καπιταλιστές. Γι αυτό και ούτε οι ίδιοι, ούτε οι μηχανισμοί των κρατών, των διεθνών οικονομικών οργανισμών και των κεντρικών τραπεζών μπορούν να κάνουν κάποια σοβαρή εκτίμηση.Η έναρξη της σημερινής κρίσης μπορεί να άρχισε με την κατάρρευση της αγοράς των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων χαμηλής φερεγγυότητας στις ΗΠΑ, αλλά δεν βρίσκεται εκεί η αιτία της.Όταν έσκασε η συγκεκριμένη «φούσκα», ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου κρίση στη φερεγγυότητα των τραπεζών και στα χρηματοοικονομικά εργαλεία που χρησιμοποιούσαν και που σε χρυσές εποχές μεγάλων κερδών όλες οι αγορές επαινούσαν και βράβευαν. Καθώς η τιτλοποίηση των επισφαλών δανείων και η μεταπώληση τους κατάφερε τη διάχυση ενός ανυπολόγιστου χρέους σε μια ατελείωτη σειρά χρηματοοικονομικών παραγόντων (επενδυτικές, ασφαλιστικές, συνταξιοδοτικά ταμεία...), η εμπιστοσύνη στις αγορές τέθηκε σε βαριά δοκιμασία και κατέληξε ανύπαρκτη, με τις τράπεζες να ανακαλύπτουν συνεχώς νέες τρύπες χρεών, εταιρείες που τ' όνομα τους ήταν ταυτισμένο με την ιστορία του καπιταλισμού την τελευταία εκατονταετία να καταρρέουν (π.χ. Lehman Brothes), μεγαλοεπενδυτές ν' αποσύρουν ό,τι μπορούν να γλιτώσουν από μια πλέον παντελώς αναξιόπιστη αγορά.Οι εποχές των υψηλών κερδών έλαβαν τέλος και το ρευστό αποσύρεται από την αγορά, φέρνοντας την πιο επικίνδυνη για το σύστημα φάση που χαρακτηρίζεται ως παγίδα ρευστότητας. Το χρήμα υπάρχει αλλά δεν χρησιμοποιείται αφού καμιά επένδυση δεν δείχνει να αποφέρει κέρδη. Και όταν η πολυεθνική ελίτ έχει περάσει χρόνια απολαμβάνοντας τρελά κέρδη, κυρίως μέσα από μεθόδους έμμεσης λεηλασίας όπως η τοκογλυφία και τα χρηματιστήρια τότε είναι επακόλουθο να κλείνει τις κάνουλες της ρευστότητας περιμένοντας καλύτερες μέρες.Το ντόμινο καταρρεύσεων σε τομείς της οικονομικής δραστηριότητας παγκοσμίως που δημιούργησε η κρίση αφορά το γεγονός ότι ξεκίνησε το σκάσιμο της τεράστιας φούσκας αυτής της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτό αιτιολογείται από το γεγονός ότι τα μεγάλα οικονομικά μεγέθη και οι ανοδικές τάσεις στην αγορά τις τελευταίες δεκαετίες, όλο και πιο συχνά βασίζονταν στην κυκλοφορία τεραστίων όγκων πλασματικού κεφαλαίου, δημιουργώντας τους όρους για μια ψεύτικη, ή καλύτερα δανεική ευημερία, που βασιζόταν σε μια «φούσκα» χρεών που διαρκώς μεγάλωνε. Καθώς η «φούσκα» της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπτυξης μεγεθυνόταν ανάλογα με την «φούσκα» της αμερικάνικης ευημερίας, το σκάσιμο της τελευταίας συμπαρέσυρε εκ θεμελίων το μέχρι χθες κυρίαρχο αναπτυξιακό μοντέλο που βασιζόταν στις αρχές της νεοφιλελεύθερης παγκο¬σμιοποίησης.
Η κρίση ξεκινάει από παλιά...Η «φούσκα» της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπτυξης άρχισε να διαμορφώνεται πολλά χρόνια πριν, στην περίοδο που για πολλούς σοσιαλδημοκράτες και αριστερούς έχει καταγραφεί ως «χρυσή εποχή». Μιλάμε για την μεταπολεμική περίοδο όπου τα υψηλά κέρδη των επιχειρήσεων συνυπήρχαν με ικανοποιητικούς μισθούς στην εργασία και που ο καπιταλισμός φαινόταν ν' απολαμβάνει τη μοναδική για εμάς περίοδο σχετικής σταθερότητας για την οποία ευθύνεται ο κοινωνικός και ταξικός συμβιβασμός μεταξύ κεφαλαίου - εργασίας που είχε επιτευχθεί με καθοριστικό τον ρόλο της αριστεράς. Για όσο διάστημα οι υψηλοί μισθοί δεν απειλούσαν τα ποσοστά του κέρδους και για όσο διάστημα το κεφάλαιο είχε ανάγκη τις εθνικές αγορές για την προώθηση των προϊόντων και των υπηρεσιών του, ο ιδιότυπος κοινωνικός και ταξικός συμβιβασμός ήταν σε ισχύ. Μέσα σε αυτό το διάστημα το κεφάλαιο κατάφερε να επανακάμψει, καθώς το γόητρο του είχε υποστεί σοβαρά πλήγματα ύστερα από δυο παγκόσμιους πολέμους και μια μεγάλη κρίση. Ο κοινωνικός και ταξικός συμβιβασμός πλέον άρχισε όχι μόνο να μην είναι απαραίτητος για το κεφάλαιο αλλά και επιζήμιος για τα κέρδη.Καρπός της μεταπολεμικής συσσώρευσης υπήρξαν οι πολυεθνικές που άρχισαν να γιγαντώνονται ήδη από την δεκαετία του ’60. Η περίοδος της έκρηξης των πολυεθνικών πολυκλαδικών ομίλων συνοδεύτηκε από μια σειρά εξαγορών και συγχωνεύσεων μέσω της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας. Είναι η πρώτη φορά μεταπολεμικά που ξεκινά μια φρενήρης προσπάθεια άντλησης υπεραξίας μέσω των χρηματιστηρίων, δημιουργώντας την πρώτη «φούσκα» κερδών. Από εκείνη την περίοδο, μαζί με μια σειρά νέων χρηματοοικονομικών κλάδων και εργαλείων (ήταν η εποχή που ξεφύτρωσαν οι πρώτοι «διαχειριστές» κεφαλαίων) άρχισε να διαμορφώνεται ένα νέο πεδίο άντλησης κερδών μέσω των έμμεσων τρόπων λεηλασίας που προσφέρει η πίστωση. Η πρώτη χρηματιστηριακή έκρηξη όχι μόνο αύξησε γρήγορα τα κέρδη των επιχειρήσεων με την γιγάντωση των πολυεθνικών, αλλά και κατάφερε την παλινόρθωση της ταξικής ισχύος του κεφαλαίου έναντι της εργασίας.Αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης εκείνης της περιόδου ήταν να γεμίσει ρευστό η αγορά. Σ' αυτό συμβάλανε σε πολύ μεγάλο βαθμό και τα τρελά κέρδη από τις πωλήσεις του πετρελαίου. Οι τράπεζες κυρίως των ΗΠΑ, με πρωταγωνιστικό τον ρόλο της First National City Bank -όπως ήταν η επονομασία εκείνη την περίοδο της Citibank -, ανέλαβαν ν' ανακυκλώσουν τα πετροδολάρια που είχαν πνίξει την αγορά. Η τεράστια ποσότητα πετροδολαρίων που γέμισε τα ταμεία των αμερικάνικων κυρίως τραπεζών και η έκρηξη των πολυεθνικών, άνοιξαν μια ευρύτερη αγορά, αυτή των ευρωδολαρίων (δολάρια που βρίσκονται εκτός ΗΠΑ, δίνονται εύκολα ως δάνεια και δεν υπόκεινται σε περιορισμούς). Μέσω αυτής της αγοράς το χρηματιστηριακό κεφάλαιο δημιούργησε την πίεση που χρειζόταν για να πετύχει την απελευθέρωση της κίνησης του, διαρρηγνύοντας στην πράξη τα όποια εμπόδια μέχρι τότε του είχαν επιβληθεί. Οι κυβερνήσεις αυτό που έκαναν ήταν να επικυρώσουν εκ των υστέρων πολιτικά αυτή την συνθήκη, θεσπίζοντας το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο που αναγνώριζε και δεχόταν την απαίτηση του κεφαλαίου να κινείται ελεύθερα χωρίς να υπόκειται σε κρατικές παρεμβάσεις, ελέγχους και περιορισμούς. Ήταν η αρχή του τέλους για το μοντέλο του κρατικού παρεμβατισμού στην αγορά και η αφετηρία της εποχής του νεοφιλελευθερισμού, μια ιστορική μεταβολή που οφείλεται σε πρώτο βαθμό στην οικονομία και την δυναμική του κεφαλαίου και, σίγουρα, δεν ήταν αποτέλεσμα συνομωσίας νεοφιλελεύθερων προσώπων.Η αγορά ευρωδολαρίων δημιουργήθηκε παράλληλα μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του '73 και έφερε την μεγάλη έκρηξη του διεθνούς δανεισμού, γεγονός που αποτέλεσε την πραγματική αιτία για την ραγδαία τότε άνοδο του πληθωρισμού. Υπό την πίεση των διεθνών χρηματοοικονομικών οίκων που είχαν γιγαντωθεί μέσα σε αυτήν την περίοδο, τα κράτη αναλάμβαναν να διαφυλάξουν τα κέρδη από τις πληθωριστικές πιέσεις που είχαν αυξηθεί ακόμη περισσότερο μετά την πετρελαϊκή κρίση του 79. πραγματοποιώντας τις πρώτες μεγάλες επιθέσεις στον κόσμο της εργασίας.Έκτοτε οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες με πρώτη την FED των ΗΠΑ, υιοθετούν το μονεταριστικό δόγμα του Μίλτον Φρίντμαν που επέβαλε τον έλεγχο της ποσότητας του χρήματος που έπρεπε να κυκλοφορεί. Στόχος η συγκράτηση των μισθών, η μείωση της κατανάλωσης για την χαλιναγώγηση του πληθωρισμού και τη διάσωση των κερδών της πλουτοκρατίας.Είναι η εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός ως εφαρμοσμένη κυβερνητική πολιτική έρχεται να αντιπαρατεθεί με τους εργαζόμενους. Είναι η περίοδος που διαρρηγνύεται οριστικά το προσωρινό συμβόλαιο της ταξικής ειρήνης μεταξύ κεφαλαίου και εργαζομένων, το οποίο πετιέται στο καλάθι των ιστορικών αχρήστων. Είναι η στιγμή που γίνεται παρελθόν η όποια νικηφόρα σύγκρουση διεξαγόταν μέχρι τότε από τα εργατικά συνδικάτα, τα οποία επιζητούσαν και κατάφερναν σε κάποιο βαθμό την ανακατανομή των κερδών προς όφελος των εργαζομένων.Από τότε που ξεκίνησε η μεγάλη αντεπίθεση του κεφαλαίου εις βάρος της κοινωνίας, τα συνδικάτα αντί να επιχειρήσουν την καθοριστική αναμέτρηση με στόχο την νίκη επί των δυνάμεων του συστήματος, προτίμησαν να συστρατευτούν με τα ρεφορμιστικά κόμματα της αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, που για την προοπτική ανόδου στην εξουσία, πρότασσαν μια ατελείωτη σειρά αμυντικών κινήσεων για την διατήρηση των υπαρχόντων κεκτημένων, κινήσεων που οδηγούσαν τους εργαζόμενους όλο και πιο βαθιά σε έναν καταστροφικό συμβιβασμό και σε μια ατελείωτη οπισθοχώρηση, τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουμε σήμερα, την εποχή που κυριαρχεί πλήρως ο εργασιακός μεσαίωνας.
Η νέα αποικιοκρατία γεννιέται μέσω του χρέουςΑπό την δεκαετία του ’70 μια χούφτα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στην πλειοψηφία τους αμερικάνικα, ελέγχουν την παγκόσμια ροή κεφαλαίων και είτε άμεσα είτε έμμεσα την παγκόσμια αγορά, επιβάλλοντας ένα ωμό μοντέλο συσσώρευσης που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το βίαιο και ληστρικό μοντέλο πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου την περίοδο που ανέτειλε ο καπιταλισμός.Η υποταγή όλου του πλανήτη στον χρηματοπιστωτικό τομέα έφερε μεταξύ πολλών άλλων εργαλείων λεηλασίας και αρπαγής του κοινωνικού πλούτου (π.χ. επενδύσεις σε μετοχές, επενδυτικές απάτες με τα επενδυτικά σχήματα αυξημένου ρίσκου, τις εξαγορές και τις συγχωνεύσεις μέσω ελέγχου της πίστης και των μετοχών), το εργαλείο της αύξησης του χρέους των χωρών που δεν ανήκουν μόνο στην περιφέρεια του καπιταλισμού αλλά και στο λεγόμενο κέντρο, φέρνοντας τις κοινωνίες στη θέση των δουλοπάροικων και τις τράπεζες σε ρόλο σύγχρονων κονκισταδόρων.Μέσα στην δεκαετία του ‘70 και. κάτω από την πίεση της αγοράς ευρωδολαρίων, η συσσωρευμένη ρευστότητα βρήκε διέξοδο στην αγορά του χρέους. Μέσα σε λίγα χρόνια όλη η υποσαχάρια Αφρική και η Λατινική Αμερική δέχτηκαν μεγάλο μέρος αυτής της ρευστότητας με τη μορφή δανείων που αργότερα θα γίνονταν η δαμόκλειο σπάθη των ευάλωτωναυτών χωρών. Στο μεγάλο φαγοπότι του διεθνούς χρέους πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν οι αμερικάνικες τράπεζες, με τη Citibank πρωτεργάτη. Η συγκεκριμένη τράπεζα ήδη από την δεκαετία του '60, είχε εισάγει την επιθετική πολιτική των τραπεζών για την διεκδίκηση μέρους αυτής της ρευστότητας, βάζοντας τέλος στην περίοδο των «ψυχολογικών τραυμάτων» που είχε αφήσει στις τράπεζες η εποχή της ύφεσης και οι τραπεζικές χρεωκοπίες της δεκαετίας του '30.Η δεύτερη μεταπολεμικά «φούσκα» άρχισε να δημιουργείται. Ήταν η «φούσκα» του χρέους. Και όπως συνηθίζουν να λένε κάποιοι μεγαλοκερδοσκόποι «δεν υπάρχει τίποτα πιο κερδοφόρο από το να επενδύει κανείς στο αρχικό στάδιο μιας φούσκας». Οι εμπορικές τράπεζες χορηγούσαν συνεχώς μεγάλα κεφάλαια σε δάνεια στις υπανάπτυκτες χώρες, έχοντας τις πλάτες των κυβερνήσεων, των κεντρικών τραπεζών και φυσικά του ΔΝΤ. Μετά την επακόλουθη αύξηση των επιτοκίων, τα χρέη των δανειζόμενων χωρών πολλαπλασιάστηκαν σε λίγα μόνο χρόνια. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής και της υποσαχάριας Αφρικής βρέθηκαν να χρωστάνε ποσά που ξεπερνούσαν το σύνολο των κεφαλαίων και περιουσιακών τους στοιχείων.Στις προτάσεις για οικονομική βοήθεια προς τις χώρες που μαστίζονταν περισσότερο από το χρέος, ο κυνικός ηγήτωρ της Citibank εκείνη την περίοδο Γουώλτερ Ρίστον είχε δηλώσει πως έπρεπε να μείνουν χωρίς βοήθεια και να τιμωρηθούν, επειδή δεν ήταν σε θέση να ξεπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τις τράπεζες. Όταν οι χώρες αυτές βρέθηκαν στραγγαλισμένες οικονομικά από τα κοράκια των τραπεζών, η πρώτη απειλή για κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν γεγονός, όχι λόγω έλλειψης ρευστότητας φυσικά, αλλά λόγω κλονισμού της τραπεζικής φερεγγυότητας. Και τότε επανέρχεται ο Ρίστον για να δηλώσει πως «τα κυρίαρχα έθνη δεν χρεοκοπούν», εννοώντας πως ό,τι και να κάνουν οι τράπεζες, τα κράτη θα είναι εγγυητές της χρηματοπιστωτικής ασφάλειας.Ενώ η Αφρική και η Λατινική Αμερική γονάτιζαν από την πείνα και τους λοιμούς, και οι αρρώστιες άρχιζαν να θερίζουν ολόκληρους πληθυσμούς, το ΔΝΤ σπεύδει προς στήριξη των τραπεζών, δανείζοντας στις υπερχρεωμένες χώρες τα αναγκαία κεφάλαια για να πληρώσουν τα δάνεια προς τις τράπεζες και να μην καταρρεύσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τα «σωτήρια» δάνεια του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας συνοδεύονταν από μεγάλο αριθμό απεχθών όρων νεοφιλελεύθερης προσαρμογής των χωρών που χρωστούσαν στις τράπεζες, με βάση τους οποίους τελικά αναγκάζονταν, αφού πρώτα κατέστρεφαν κάθε πολιτική κοινωνικού χαρακτήρα, να ξεπουλήσουν στο υπερεθνικό κεφάλαιο τα περιουσιακά τους στοιχεία και να το αφήσουν να αλώσει, να ρημάξει κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα της χώρας. Η δικτατορία των αγορών έχει ξεκινήσει.Επειδή όμως η αφαίμαξη των υπανάπτυκτων χωρών επιχειρήθηκε με τέτοια ένταση που πολλές χώρες τελικά λύγισαν και εξάντλησαν τις δυνατότητες τους να τροφοδοτούν με κεφάλαια τις πολυεθνικές τράπεζες, το πρώτο μεγάλο διεθνές κύμα δανεισμού της δεκαετίας του '70 μετατράπηκε στην πρώτη μεταπολεμική διεθνή τραπεζική κρίση το 1982.Τα δανεικά που χορηγούσαν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα με τους όρους που έβαζαν, όχι μόνο δεν επέλυαν το πρόβλημα αλλά σε πολλές περιπτώσεις το επιδείνωναν-ακόμα περισσότερο.Όταν η «φούσκα» του χρέους έσκασε τελικά και απειλήθηκαν με κατάρρευση πολλές τράπεζες, το κράτος των ΗΠΑ επενέβη, μετατρέποντας το υπόλοιπο χρέος σε ομόλογα με την εγγύηση του αμερικανικού δημοσίου, τα οποία και μοιράστηκαν σε χιλιάδες κατόχους, καταφέρνοντας έτσι τη διάχυση του πιστωτικού κινδύνου.Από αυτά τα ομόλογα - που επονομάστηκαν «ομόλογα Μπρέιντ» προς τιμή του τότε αμερικανού υπουργού εξωτερικών που τα δημιούργησε - γεννήθηκε η αγορά των κρατικών ομολόγων, η οποία όχι μονό απέτρεψε την κατάρρευση των τραπεζών, αλλά δημιούργησε ένα νέο πολλά υποσχόμενο πεδίο άντλησης κερδών, όπου όρμησαν ανεπιφύλακτα μεγάλα αλλά και μικρά κοράκια-κάτοχοι κεφαλαίων. Η αποφυγή της κατάρρευσης μέσω της κρατικής βοήθειας έφερε περισσότερη ελευθερία κίνησης για το κεφάλαιο και οι ληστρικές πολιτικές της οικονομικής ελίτ για τη συνέχιση της συσσώρευσης μπορούσε να συνεχιστεί με μεγαλύτερη ασφάλεια για το σύστημα.
Η αφαίμαξη των κοινωνιών στα καπιταλιστικά κέντρα και η φενάκη της ευημερίαςΑπό τη δεκαετία του '80 και με τη βοήθεια της τεχνολογικής έκρηξης, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση γίνεται κυρίαρχη και εδραιώνει τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου στην ηγεσία του συστήματος. Παράλληλα εντείνεται από το κράτος η επίθεση ενάντια στις κοινωνίες για την εμπέδωση της ταξικής ισχύος του κεφαλαίου. Η ρευστότητα από το ξεζούμισμα των εργαζομένων και τη λεηλασία των ανεπτυγμένων χωρών είναι μεγάλη, οι κοινωνίες έχουν παραδοθεί στις ορέξεις των αγορών, η εργασία «προσαρμόζεται» στις απαιτήσεις του κεφαλαίου και η μεγάλη αφαίμαξη των δυτικών κοινωνιών βρίσκεται σε εξέλιξη.Τα χρηματιστήρια παίρνουν φωτιά και η δεύτερη μεταπολεμική έκρηξη σημειώνεται στην Δύση.Εκείνη την περίοδο το 80% του παγκόσμιου κεφαλαίου συγκεντρώνεται στις ΗΠΑ, την Δ. Ευρώπη και την Ιαπωνία. Είναι η εποχή που ο δανεισμός εκτινάσσεται, νέα χρηματοοικο¬νομικά εργαλεία ανακαλύπτονται που υπόσχονται ασφάλεια στους επενδυτές με την διάχυση του κινδύνου και δημιουργείται η νέα γενιά των ριψοκίνδυνων επενδυτών και των επενδύσεων μέσω υψηλού δανεισμού. Είναι η εποχή που μια νέα αγορά γεννιέται, αυτή των παραγώγων - σχεδόν άγνωστα μέχρι τότε -, που μετατρέπουν τις επενδύσεις σε πυρετώδη τζογαρίσματα τύπου καζίνο.Είναι η εποχή που αναδύεται η νέα κουλτούρα του γρήγορου κέρδους, του αλόγιστου πλουτισμού χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, της καθαγιάσεως της εκμετάλλευσης και της απληστίας. Είναι η εποχή που η εξατομίκευση και ο πόλεμος όλων εναντίον όλων στο δρόμο για πλούτο και η εξουσία γίνεται κυρίαρχο δόγμα στις κοινωνίες, οι οποίες ζουν τη μεγαλύτερη ιστορικά διάβρωση όλων των σχέσεων που εμπνέονται από την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια.Υψιστος σκοπός τώρα προτάσσεται από τις πολιτικές και οικονομικές ηγεσίες το κυνήγι της ατομικής ευημερίας ενώ η ατομική ιδιοκτησία γίνεται το ιερότερο αγαθό. Την χρηματιστηριακή έκρηξη για μια ακόμη φορά ακολούθησε η κατάρρευση. Η χρηματιστηριακή κρίση στα τέλη της δεκαετίας του '8ο δεν επέφερε μη αναστρέψιμα πλήγματα στο σύστημα - η οικονομική στήριξη κρατών και κεντρικών τραπεζών ήταν και τότε γενναιόδωρη - και «ξεπεράστηκε» εν μέσω ενός πυρετού εξαγορών και συγχωνεύσεων, που σήμανε μια νέα έκρηξη οικονομικού συ¬γκεντρωτισμού και έκανε τη μετοχική εταιρεία τον πυρήνα της σύγχρονης οικονομικής δραστηριότητας. Η υπέρμετρη ρευστότητα που είναι συγκεντρωμένη στις καπιταλιστικές μητροπόλεις αναζητά συνεχώς διεξόδους και μια νέα αγορά γεννιέται, η αγορά των δανείων προς τα νοικοκυριά των καπιταλιστικών κέντρων που έρχεται να «καλύψει» τις νέες απαιτήσεις και ανάγκες του «δυτικού ανθρώπου», ανάγκες που ανέλαβε να δημιουργήσει για λογαριασμό του η ίδια η αγορά.Η δεκαετία του '90, δεκαετία που η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση φαντάζει ως αναμφισβήτητη συνθήκη, είναι αυτή που σημειώνεται με τον πιο άγριο και ραγδαίο τρόπο η υπερσυγκέντρωση οικονομικής δύναμης στα χέρια της οικονομικής ελίτ που γίνεται πανίσχυρη. Η μακροχρόνια μετατόπιση πλούτου από την κοινωνική βάση προς την κορυφή της οικονομικής παγκόσμιας ιεραρχίας είναι πρωτοφανής για την ανθρώπινη ιστορία. Μόνο 15 πλούσιοι άνθρωποι κατέχουν περιουσίες που ξεπερνούν το ΑΕΠ όληςτης υποσαχάριας Αφρικής, μια χούφτα τράπεζες κατέχουν και διαχειρίζονται το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας ρευστότητας, λιγότερες από εκατό πολυεθνικές ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή. Τα κέρδη συσσωρεύονται στην χρηματοοικονομική σφαίρα και καθώς τα ιδιωτικά κεφάλαια λόγω της πλήρους απελευθέρωσης στην κίνηση τους έχουν αποκτήσει εξαιρετική κινητικότητα, αποκτούν μορφές επένδυσης χαρτοφυλακίου, επιλέγοντας τις τοποθετήσεις μικρής χρονικής διάρκειας με στόχο τη μεγιστοποίηση των αποδόσεων το συντομότερο δυνατό. Η αγορά συναλλάγματος, η αγορά παραγώγων, τα χρηματιστήρια, η αγορά του χρέους είναι οι αγαπημένοι τομείς των νέων κροίσων της παγκόσμιας αγοράς.Η αγορά των παραγώγων - δεν πρόκειται για τίποτε περισσότερο από στοιχήματα πάνω στην κατεύθυνση μιας σειράς εμπορευμάτων και δεικτών, όπως κατεύθυνση επιτοκίων, η τιμή των νομισμάτων, οι τιμές στα τρόφιμα και τις πρώτες ύλες, οι τιμές των μετοχών κ.λπ. - παρουσιάζει εκρηκτική ανάπτυξη στην δεκαετία του '90.Σε αυτή την αγορά συγκεντρώνονται κεφάλαια των οποίων η συνολική ονομαστική αξία από 5,7 τρισ δολάρια το '90, ξεπέρασε τα 500 τρις σήμερα ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 800% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς αυτών των στοιχημάτων κατέχουν λιγότερες από δέκα επενδυτικές τράπεζες, με την Citigroup να διατηρεί δεσπόζουσα θέση.Καθ' όλη την διάρκεια της δεκαετίας του '90 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το σύστημα του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς φαντάζει αλώβητο από τις όποιες κρίσεις το χτυπούν, οι οποίες όμως έχουν τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό κόστος για τις κοινωνίες που το βιώνουν. Στην πραγματικότητα όμως το σύστημα ήδη καρκινοβατεί και καθώς προσπαθεί να συνέλθει από την μια κρίση, γεννά μια άλλη ακόμα σοβαρότερη από την προηγούμενη.Επόμενα θύματα του υπερεθνικού κεφαλαίου είναι οι χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας. Η επίθεση των αγορών στις χώρες αυτής της περιοχής προετοιμάστηκε και οργανώθηκε αρκετά χρόνια πριν και αποτελεί την μεγαλύτερη επιχείρηση άντλησης κεφαλαίων από την περιφέρεια προς το κέντρο των καπιταλιστικών μητροπόλεων. Πρωταγωνιστές και σ' αυτή τη ληστρική επιδρομή που άφησε πίσω κατεστραμμένες κοινωνίες, ανεργία και έξαρση της φτώχειας, ήταν οι τράπεζες των ανεπτυγμένων χωρών και κυρίως της Ευρώπης. Η επίθεση του υπερεθνικού κεφαλαίου ήταν συντονισμένη και η κερδοσκοπία στην αγορά στέγης, τα νομίσματα, τα ομόλογα και σε όποιους άλλους τομείς της οικονομίας των χωρών αυτών μπορούσαν να φέρουν ψηλές αποδόσεις, φούντωσε. Τα χρέη των χωρών άρχισαν ν' αυξάνονται και τα ισοζύγια τους άρχισαν να γίνονται ελλειμματικά. Όταν πια η κερδοσκοπία άρχισε να διογκώνεται επικίνδυνα και τα νομίσματα των χωρών να καταρρέουν, οι κεφαλαιοκράτες έκαναν ταμείο και εξαφανίστηκαν, αφήνοντας πίσω τους ερείπια. Χώρες όπως η Ταϋλάνδη, η Ν. Κορέα, η Μαλαισία, η Ινδονησία βρέθηκαν στη δίνη μιας μακροχρόνιας κρίσης και καθώς τα κεφάλαια έτρεχαν ξανά στα ασφαλή, όπως νόμιζαν, καταφύγια των καπιταλιστικών μητροπόλεων, εγκαταλείποντας τις χώρες της περιφέρειας, στη δίνη της κρίσης βρέθηκαν και η Λ. Αμερική, η Ν. Αφρική και η Ρωσία.Στις αναπτυγμένες χώρες όχι μόνο δεν δημιουργήθηκε φόβος από την κατάρρευση των «ασιατικών τίγρεων», αλλά η νέα πλημμύρα των κεφαλαίων που εισέρευσε από την περιφέρεια προς τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, τροφοδότησε μια άνευ προηγουμένου ευδαιμονία στις αγορές, που θα εκφραζόταν σε ακόμα πιο μεγάλη κερδοσκοπία και σε νέες «φούσκες». Η νέα «έμπνευση» ήταν η λεγόμενη «νέα οικονομία».Ήταν το νέο πεδίο της απάτης, με αναρίθμητες επιχειρήσεις να δημιουργούνται μέσα σε μια νύχτα, να πουλάνε αέρα κοπανιστό και να παρουσιάζουν ψεύτικα οικονομικά μεγέθη, τα οποία στηρίζονταν στην κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου.Η κατάρρευση δεν άργησε να έρθει και ο τρόμος μιας γενικότερης κρίσης στο καπιταλιστικό κέντρο αυτή τη φορά ήταν έντονος.Η ισορροπία στην αγορά επιχειρήθηκε με συντονισμένες μειώσεις των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες για την αύξηση της ρευστότητας. Είναι η στιγμή που εκτινάσσεται η προσφορά δανείων από τις τράπεζες και ανθίζει η αγορά των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων χαμηλής φερεγγυότητας στις ΗΠΑ, η οποία και κατέρρευσε όταν οι φτωχοί της χώρας αυτής δεν άντεξαν άλλο να στηρίζουν το βάρος της συνεχώς διογκούμενης τραπεζικής κερδοσκοπίας.Τώρα μια σειρά από «φούσκες» που αναπτύχθηκαν κατά την «άνοιξη» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπως η «ισχυρή κινέζικη ανάπτυξη» ή το «Ελ Ντοράντο των οικονομιών της ανατολικής Ευρώπης» - στο οποίο έχουν πέσει σαν τα γουρούνια στη λάσπη και οι ελληνικές τράπεζες, ξεζουμίζοντας τις κοινωνίες αυτών των χωρών θ' αρχίσουν να σκάνε, δημιουργώντας νέες ακόμα σοβαρότερες απειλές για την παγκόσμια οικονομική και πολιτική σταθερότητα.Αυτό που συμβαίνει, εν τέλει, είναι ότι ένα ολόκληρο αρχιτεκτόνημα συσσώρευσης κεφαλαίου έφτασε στα όρια του και η κατάρ¬ρευση του υπάρχοντος μοντέλου καπιταλιστικής ανάπτυξης έχει αρχίσει. Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας εφαρμογής των πιο άγριων ληστρικών πρακτικών από το σύστημα, που αντλούσε τον παραγόμενο από την κοινωνική βάση πλούτο, μεταφέροντας τον προς την κορυφή της οικονομικής ιεραρχίας.Γι' αυτό και η κοινωνική κρίση υπέβοσκε εδώ και δεκαετίες καθώς οι κοινωνίες στέναζαν κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου, που όσο αποκτούσε διεθνοποιημένο χαρακτήρα γινόταν όλο και πιο ανελέητο. Το κεφάλαιο γιγαντώθηκε με τη βοήθεια των κυβερνήσεων και των διεθνών οικονομικών μηχανισμών όπως το ΔΝΤ, αφήνοντας πίσω του τη μία κρίση και δημιουργώντας μια άλλη σοβαρότερη. Οι αλλεπάλληλες κρίσεις που το ίδιο γεννούσε ισοπέδωναν κοινωνίες αλλά ενίσχυαν την οικονομική υπεροχή των ελίτ και των κρατικών εξουσιών.Η ψευδαίσθηση που διακατείχε την οικονομική εξουσία ότι είναι δυνατό, με τη βοήθεια μιας ισχυρής κρατικής εξουσίας, ν' αντλεί για πάντα κέρδη, αγνοώντας τις επακόλουθες καταστροφικές επιπτώσεις αυτής της ανελέητης κοινωνικής εκμετάλλευσης, συνέχιζε να παραμένει ζωντανή, παρά το γεγονός ότι το ένα μετά το άλλο τα πιο ευάλωτα οικονομικά τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού περνούσαν σε συνθήκες πλήρους οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής. Σήμερα, ενώ η κρίση έχει χτυπήσει τις πιο κεντρικές λειτουργίες του συστήματος και ενώ πληθυσμοί που μέχρι χθες απολάμβαναν μια σχετική οικονομική ευημερία, βρίσκονται ξαφνικά στο περιθώριο, αποκαλύπτεται όλο και πιο καθαρά πως το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και του καπιταλισμού, όχι μόνο είναι κατάφωρα άδικο, αλλά είναι μη βιώσιμο και καταστροφικό για όλη την ανθρωπότητα και για την φύση. Τώρα πια, μια άλλη πρόταση οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης είναι όχι μόνο ηθικά απαραίτητη, αλλά είναι και άμεσα αναγκαία για την επιβίωση όλων μας.
Ή ΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΕκ των υστέρων και ενώ η κρίση σαρώνει τα πάντα απειλώντας με κατεδάφιση δομές, μηχανισμούς και συμμαχίες, πολλοί, άλλοτε υπέρμαχοι των ελεύθερων αγορών - όχι μόνο από το «στρατόπεδο» των σοσιαλφιλελεύθερων αλλά και από αυτό των νεοφιλελεύθερων - σπεύδουν τώρα να δηλώσουν ότι «υπερεκτιμήθηκαν οι ικανότητες των αγορών στην αυτορρύθμιση» και ότι «κρίνεται αναγκαία η πολιτική παρέμβαση και ο έλεγχος τους». Μπορεί για κάποιους από τα πολιτικά αφεντικά να ισχύει ότι είναι ημιμαθείς και άσχετοι σχετικά με το σύστημα που υπηρετούν. Οι περισσότεροι όμως, πιστεύουμε ότι είναι απλώς ψεύτες και υποκριτές που αγωνιούν να καλύψουν τις απάτες και τις κοροϊδίες που χρησιμοποιούσαν μέχρι τώρα για να εξαπατήσουν τις κοινωνίες και ν' αποποιηθούν τις ευθύνες της συμμετοχής τους στην διαμόρφωση της σημερινής παγκόσμιας κρίσης. Κυρίως, αγωνιούν να διατηρήσουν τα προνόμια της εξουσίας τους, ελπίζοντας πως για άλλη μια φορά «ο ηλίθιος λαός» θα πιστέψει στις καλές τους προθέσεις να «βγάλουν την εκάστοτε χώρα με όσο πιο δυνατό πιο ανώδυνο τρόπο από την κρίση». Και είναι πραγματικά, εξωφρενικό, ρεμάλια όπως ο Τσιτουρίδης, που μεταξύ άλλων, πρωτοστάτησαν στην απάτη των ομολόγων που οι αετονύχηδες της κυβέρνησης έστησαν παρέα με απατεώνες χρηματιστές και τραπεζίτες για να ληστέψουν τα ασφαλιστικά ταμεία - τα οποία και έχουν ήδη αρχίσει να καταρρέουν το ένα μετά το άλλο -, σήμερα, εν όψει της κρίσης λέει πως «δεν μπορούμε ν' αφήσουμε την οικονομία να ποδηγετείται από το μεγάλο κεφάλαιο και τους τραπεζίτες». Δεν είναι βέβαια ο μοναδικός που τώρα καμώνεται τον κριτή του μεγάλου κεφαλαίου, καθώς οι περισσότεροι κυβερνώντες ανά τον κόσμο, εν όψει της κοινωνικής δυσαρέσκειας που διογκώνεται, δίνουν την μεγαλύτερη παράσταση ψευτιάς και υποκρισίας.Η επιστροφή όλων των κυβερνήσεων στην αναγκαιότητα ενίσχυσης του κρατικού ρόλου στην οικονομία, δεν αφορά την εφαρμογή κάποιας πολιτικής με κοινωνικές ευαισθησίες. Και αυτό το αντιλήφθηκαν σύντομα οι περισσότεροι θιασώτες του κρατικού παρεμβατισμού, που κατάλαβαν, έστω και αργά, πως οι ενέσεις ρευστότητας και οι κρατικοποιήσεις των τραπεζών που βρίσκονται σε εξέλιξη, δεν έχουν καμιά σχέση με τις γελοίες διακηρύξεις που διατυμπάνιζαν μέχρι πρότινος μέσω του τύπου, περί «δικαίωσης του Κέϋνς», «επιστροφής στην σοσιαλδημοκρα¬τία» και άλλα παραμύθια. Αντιθέτως, το κράτος, το οποίο και θ' αναλάβει να ξεμπλοκάρει την διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου, θα επιδιώξει να επιβάλει νέα πρωτοφανή μέτρα άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων, θα μεγιστοποιήσει την κρατική βία πάνω στην κοινωνία, επιχειρώντας ν' ανοίξει το δρόμο για την εφιαλτική μετά την κρίση εποχήτου απόλυτου ολοκληρωτισμού.Όσοι μέχρι χθες πίστευαν στις δυνατότητες εξανθρωπισμού του συστήματος, όσοι πίστευαν πως μέσα στα πλαίσια των νόμιμων διεκδικήσεων μπορούν οι κοινωνίες να διεκδικήσουν και να πετύχουν βελτίωση των συνθηκών ζωής, βλέπουν τώρα μπροστά τους να καταρρέουν όλες οι ψευδαισθήσεις τους για τα περιθώρια αντίδρασης και διεκδίκησης που αφήνει το σύστημα. Βλέπουν να πέφτουν και τα τελευταία αμυντικά αναχώματα που κρατούσε η ρεφορμιστική αριστερά, συνειδητοποιούν πως εδώ και τώρα όλοι μα όλοι, σε όποιον πολιτικό χώρο και αν ανήκουν, πρέπει να πάρουν θέση. Ή θα μπούνε και με τα δυο πόδια στην καθεστωτική νομιμότητα ή θα στραφούνε ειλικρινώς πλέον ενάντια στο καθεστώς.Η εποχή μας παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και μοναδικές ευκαιρίες για όσους θέλουν να αγωνιστούν. Η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη οδηγεί στην σοβαρή αποσύνθεση τις σχέσεις κεφαλαίου - κοινωνίας και φέρνε αντιμέτωπες τις ελίτ με τις κοινωνικές πλειοψηφίες. Το χάσμα μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων βαθαίνει. Εδώ είναι που ανοίγονται οι ευκαιρίες για ένα επαναστατικό κίνημα, να εμποδίσει τις νέες μορφές διαμεσολάβησης μεταξύ κοινωνίας και εξουσίας, να πολεμήσει κάθε απόπειρα χειραγώγησης της κοινωνικής αγανάκτησης, να δώσει τον τόνο και τις κατευθύνσεις για την κοινωνική ανατροπή. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως δεν ζούμε πλέον στην κοινωνία των 2/3 δεν κυριαρχεί ο εφησυχασμός, δεν βασιλεύει η απάθεια. Το ίδιο το σύστημα έχει βοηθήσει στον θάνατο των ψευδαισθήσεων, έχει κάνει δυνατή την αποκάλυψη της ωμότητας που χαρακτηρίζει τους εγκληματίες της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.Σε απάντηση προς όσους ισχυρίζονται ακόμα πως οι συνθήκες δεν είναι ώριμες για να μπει μπροστά μια επαναστατική διαδικασία ανατροπής του συστήματος, διαδικασία στην οποία αναπόφευκτα συμπεριλαμβάνεται ο ένοπλος αγώνας, εμείς λέμε πως οι αντικειμενικές συνθήκες, οι οποίες προσδιορίζονται πάντα με βάση μια ανάλυση για το σύστημα και την περίοδο που μας αφορά, δεν ήταν ποτέ καλύτερες, αφού η απογύμνωση του κυρίαρχου αναπτυξιακού μοντέλου από κάθε πρόσχημα κοινωνικής ωφέλειας, έχει φέρει τη γενικευμένη κρίση νομιμοποίησης του και απειλεί, χωρίς εξαιρέσεις, τις κυβερνήσεις όλων των χωρών. Το καθεστώς, λόγω των συνθηκών που το ίδιο δημιούργησε, έχει μπει σε φάση αποσταθεροποίησης και είναι εξαιρετικά ευάλωτο απέναντι σε ένα ευρύ και οργανωμένο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που θα επιχειρήσει να το απειλήσει.Αν κάποιος που ορίζει τον εαυτό του ως αγωνιστή, δεν αντιλαμβάνεται αυτές τις διαφορές με προηγούμενες περιόδους, που εκτός των άλλων, βρισκόταν σε ισχύ η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, τότε, ή λόγω άγνοιας δεν αποδέχεται την ύπαρξη της κρίσης, αγνοεί τις ποιοτικές διαφορές της εποχής μας και επιμένει στον «αγώνα ρουτίνας» που έχει συνηθίσει ή παίρνει συνειδητά αντεπαναστατική στάση αφήνοντας χώρο στο καθεστώς να επανακάμψει.Όποιος ανήκει στην πρώτη κατηγορία, τότε, ως εκτός τόπου και χρόνου που είναι, θα μείνει να τρέχει πίσω από τα κοινωνικά γεγονότα, το ίδιο ανεξήγητα ψ' αυτόν όσο και η ίδια η εποχή που διανύουμε. Αν πάλι ανήκει στην δεύτερη κατηγορία, τότε μάλλον θα βρεθεί απέναντι σε όσους επιχειρήσουν την διαμόρφωση ενός ειλικρινά επαναστατικού ρεύματος, αντάξιο των απαιτήσεων αυτής της περιόδου.Οι επαναστάσεις χρειάζονται δυο ιστορικούς παράγοντες για να γίνουν. Ο ένας είναι οι αντικειμενικές συνθήκες όπως είπαμε πριν, τις οποίες τις έχουμε. Ο δεύτερος είναι οι υποκειμενικές συνθήκες, δηλαδή ένα κίνημα ευρύ, επαναστατικό και αποφασισμένο να προχωρήσει πάση θυσία, ένα πολύμορφο σχέδιο ανατροπής μαζί με τα κοινωνικά αυτά τμήματα που θα ξεσηκωθούν. Και αυτό οφείλουμε να το φτιάξουμε εδώ και τώρα. Για να γίνει αυτή η κρίση, ο τάφος του συστήματος.
ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ -ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ