Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Περί "Σέχτας" ..


«Ανακοίνωση ν.4
Η Σέχτα Επαναστατών οπλίζεται ξανά
Στο σημερινό κόσμο το πιο βίαιο πράγμα είναι να μένεις απαθής. Όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τη βία. Και όταν δεν είναι η βία των μπάτσων, των κρατητηρίων, των φυλακών, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ύπουλα. Μιλάμε για μία βία χωρίς αίμα. Για τη βία της εικόνας, των διαφημίσεων, της καταναλωτικής μαστούρας, των ψυχοαδιέξοδων, της μοναξιάς. Ζούμε σε άθλιες πόλεις, τρώμε πλαστικό φαγητό, ενημερωνόμαστε με κατασκευασμένες ειδήσεις, ψωνίζουμε τυποποιημένα προϊόντα, εργαζόμαστε σε αηδιαστικές δουλειές, θαυμάζουμε κάλπικα πρότυπα, φτιάχνουμε τα μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με τη χαρούμενη επίπλωση.
Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πια… όχι άλλες ξοφλημένες μέρες… όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά… όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα…
Έτσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε τη Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας από τη γ… ησυχία του κόσμου-φυλακή που ζούσαμε. Δύο-τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά «κιλά» αποφασιστικότητας και τη σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση.
Κι έτσι ξεκινήσαμε...>>  

Όταν ζεις σε έναν ατέρμονο αγώνα, σε κάνει να οξύνεις τις ικανότητες και τη σκέψη σου, ενώ ταυτόχρονα σου προσφέρει την ευχαρίστηση ότι έχεις αντιτεθεί στη μοίρα που προορίζανε για σένα.
Όμως θέλαμε κάτι παραπάνω…
Επιζητούσαμε το άλμα για την έφοδο στον ουρανό. Μετά το τρίτο μας χτύπημα, θέσαμε στον εαυτό μας το ζήτημα της αναβάθμισης της δράσης μας, που εμπεριείχε κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις.
Έτσι περάσαμε σε μία δημιουργική αφάνεια με σκοπό να αναδυθούμε πιο ικανοί, πιο ουσιαστικοί, πιο επικίνδυνοι. Σε αυτό το διάστημα αρκετοί από εμάς εκπαιδευτήκαμε στα όπλα, μάθαμε νέες τεχνικές, διαβάσαμε, ενημερωθήκαμε για άγνωστες μέχρι τότε καταστάσεις αγώνα, ανταλλάξαμε εμπειρίες και σκεπτικά με άλλους μαχητές και ανεφοδιαστήκαμε στον υλικοτεχνικό τομέα.
Παράλληλα οι υπόλοιποι μαχητές μας δεν έμειναν ανενεργοί. Δημιούργησαν ένα απαραίτητο δίκτυο πληροφοριών, συνέλεξαν στοιχεία, φρόντισαν τη συνειδητή αεργία μας και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο σκοπό της Επανάστασης και την αξιοπρέπεια του εαυτού τους.
Έτσι από δω και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε ο,τι λέμε και να μεταφέρουμε ένα μήνυμα σε όλους τους επιφανείς φορείς της κοινωνίας και τους γορίλες τους. Η «Σέχτα Επαναστατών δεν θα αφήσει ούτε ένα χιλιοστό ασφαλούς εδάφους στη ζωή σας. Τα όπλα μας είναι γεμάτα και έτοιμα “να μιλήσουν”… Αν τα επιχειρήματα κάνουν τον ιδρώτα να κυλάει, οι αποδείξεις θα κάνουν να χυθεί αίμα…»
Πλέον δεν μιλάμε για ένοπλη προπαγάνδα αλλά την εφαρμόζουμε στην πράξη. Η πρόσφατη επίθεσή μας δεν στηρίχθηκε σε προπαγανδιστικούς λόγους αλλά στην απόφαση να τερματίσουμε την άθλια καριέρα αυτού του τύπου.
Ο ένοπλος αγώνας δεν απολογείται και δεν προφασίζεται την υποκρισία του ανθρωπισμού και το ιδανικό της ανθρώπινης ζωής. Η επανάσταση είναι πόλεμος για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου υπαρξιακού κώδικα μακριά από την υποκρισία του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Η ανθρώπινη ζωή είναι μια μεταβλητή, ένα εμπόρευμα στον κόσμο του θεάματος που άλλοτε την κατασπαράσσει εξορίζοντάς την στα μπουντρούμια των φυλακών, στα μοναχικά αδιέξοδα, στις ουσίες των εξαρτήσεων και άλλοτε τη υπερασπίζεται ως «το ιδανικό» που χάθηκε απ’ τα όπλα των τρομοκρατών.
Όμως σημασία δεν έχει μόνο αν ζεις αλλά και το πώς ζεις. Η πραγματική αξία βρίσκεται στις επιλογές που κάνει ο καθένας στη ζωή του. Εκεί κρινόμαστε όλοι. Ο Σωκράτης Γκιόλιας έκανε τις επιλογές του και εμείς τις δικές μας. Αυτός επέλεξε να ζήσει σαν τρωκτικό στο βασίλειο της λάσπης του άθλιου κύκλου του κι εμείς ως λύκοι έξω από την αγέλη.
Ας δούμε λοιπόν ποιος ήταν πραγματικά ο «ανυποψίαστος» και «αφύλακτος» Σωκράτης Γκιόλιας.
Aπό νωρίς μπασμένος στα κόλπα της δημοσιογραφικής πανούκλας θήτευσε για αρκετά χρόνια στο μετρ της δήθεν ανεξάρτητης «αποκαλυπτικής» δημοσιογραφίας Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ως φίλος, συνεργάτης και αρχισυντάκτης των εκπομπών του. Παράλληλα διετέλεσε «στέλεχος» της νέας σχολής του ελληνικού πρωταθλητισμού. Του πρωταθλητισμού που είχε ειδίκευση στο παράνομο εμπόριο ντοπαΐνης (κολλητός του Χρήστου Τζέκου που ξέρει καλά από «σκόνες»), στα ντοπαρισμένα ρεκόρ (κουμπάρος με τον Κώστα Κεντέρη που του πρόσφερε δημοσιογραφική κάλυψη στο γνωστό «ατύχημα» που είχε με το άλλο αθλοπρεζάκι την Κατερίνα Θάνου) και φυσικά στο νταραβέρι αξιωμάτων- αποκατάστασης όλης της γνωστής πρωταθλητικής κλίκας είτε στα σώματα ασφαλείας είτε στον πολιτικό στίβο (φιλαράκι του αθλητή-βουλευτή Κώστα Κουκοδήμου, της αποτυχημένης υποψήφιας Πατουλίδου και άλλων). Ο καθένας φυσικά μπορεί αν φανταστεί και τις κομπίνες όλων αυτών με πολύτιμο συνεργάτη τον Σωκράτη Γκιόλια στη εταιρεία με την επωνυμία ΣΕΓΑΣ που όλοι οι παραπάνω αποτελούσαν τις επιφανείς προσωπικότητές του. Ιδιαίτερα στην εποχή που μεσουρανούσε το «εθνικό όραμα» των ολυμπιακών αγώνων του 2004 στήθηκε στο ΣΕΓΑΣ το μεγάλο φαγοπότι τόσο με τις «χρυσές» χορηγίες και τις κρατικές επιχορηγήσεις όσο και των μυστικών οικονομικών συμφωνιών κάτω από το τραπέζι με μεγαλοεργολάβους και κατασκευαστικές εταιρείες.
Όμως ο «ανυποψίαστος» Σωκράτης Γκιόλιας ήταν πολυθεσίτης. Ο ίδιος ήταν γνωστός θρησκόληπτος τους κύκλους του και υπήρξε μόνιμος επισκέπτης-παράγοντας ακόμα μιας γνωστής εταιρείας. Ήταν έμπιστος συνεργάτης της Αθωνικής πολιτείας ενώ ταυτόχρονα η ρασοφόρος νυφίτσα Εφράιμ ήταν ο πνευματικός του. Γι’ αυτό όταν ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο των παπαδερών στο Βατοπέδι ο Γκιόλιας πάντα έμπαινε μπροστά ως ασπίδα προστασίας για να στηρίξει το παραμάγαζό τους.   Ο τύπος ήταν κυριολεκτικά με το σταυρό στο χέρι.

Από κει και πέρα ο βασικός λόγος της επίσκεψής μας στο σπίτι του ήταν η κυρίαρχη θέση που κατείχε στην ηλεκτρονική μορφή της νέας δημοσιογραφίας.
Με τη ραγδαία εξάπλωση του ίντερνετ και την ολοένα αυξανόμενη προτίμηση ιδιαίτερα των νέων για την ενημέρωσή τους από αυτό, δεν άργησε και η εκμετάλλευσή του από τα γνωστά λαμόγια της δημοσιογραφίας. Πέρα από τα επίσημα ειδησεογραφικά sites που συνήθως είναι ηλεκτρονική μορφή ήδη γνωστών εφημερίδων δημιουργήθηκαν και τα πρώτα ενημερωτικά blogs. Η αμεσότητα της ενημέρωσης που προσφέρουν ήταν το βασικό χαρακτηριστικό που τα ανέδειξε σε δημοφιλείς ιστοσελίδες. Αυτή η μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης αξιοποιήθηκε και από άτομα που ζούσαν σε απολυταρχικά καθεστώτα σαν προσπάθεια διάρρηξης της λογοκρισίας που επιβαλλόταν από την κυβέρνηση. Σε αντίθεση με τους παραπάνω ανθρώπους, η ίδια ανωνυμία εκμεταλλεύτηκε από συστημικούς δημοσιογράφους όπως ο Γκιόλιας, ο Παπαγιάννης κ.α, σαν μέσο εκβιασμού και συκοφάντησης για τη στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που τους χρηματοδοτούν. Η πράξη μας δεν έχει να κάνει με την εναντίωσή μας στην ανωνυμία των blogs καθώς αντιθέτως την προτάσσουμε και τη θεωρούμε απαραίτητη σαν ασπίδα προστασίας εχθρών του καθεστώτος και ως υγιή συνθήκη πραγματικά εναλλακτικών αυτοδιαχειριζόμενων μέσων ενημέρωσης. Ο Γκιόλιας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν συγκαταλεγόταν στους εχθρούς του καθεστώτος αλλά ήταν το αφεντικό που κρυβόταν πίσω από την ανωνυμία του blog troktiko ασκώντας από αυτό τη συστημική προπαγάνδα του.
Ο Γκιόλιας πρώην συνεργάτης του «μαχητικού« Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αλλά και άξιος συνεργάτης της δημοσιογραφικής σχολής Κωστόπουλου- Αναστασιάδη (απενοχοποίηση του σύγχρονου lifestyle με κίνητρο την οικονομική επιτυχία και τον νεοελληνικό τσαμπουκά) είχε αυτό που χρειαζόταν. Από τη μία η δημοσιογραφία της «κοινωνικής ευαισθησίας», των «αποκαλύψεων» και των «καταγγελιών» κι από την άλλη ο τσαμπουκάς στο σερβίρισμα, ένα κοκτέιλ θράσους, lifestyle με άποψη, σύγχρονου νεοσυντηρητισμού, ενός κρυμμένου (ή και φανερού) φασισμού, μιας δήθεν σάτιρας, όχι απλά απέναντι στην εξουσία αλλά κυρίως ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν φωνή να απαντήσουν στη λάσπη που εξαπέλυε εναντίον τους.
Οι πιο πρόστυχες προσβολές και τα πιο συκοφαντικά ψέματα για το αντάρτικο πόλης μπήκαν στην πρώτη γραμμή των δημοσιευμάτων του troktikou. Μέχρι και ο αδελφός του Περικλής, ως διευθυντής της Prince Oliver, απάντησε προκλητικά και ειρωνικά παραφράζοντας τη συνθηματολογία της εξέγερσης του Δεκέμβρη σε μία ενέργεια εμπρησμού που είχε ως στόχο την εταιρεία του.
Το ίδιο το αφεντικό του troktikou είχε ορίσει τον εαυτό του δικαστή και απένειμε ποινές σε συλληφθέντες μέσα από το blog του.Μετά το διαζύγιο από τον μέντορά του Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, ο Γκιόλιας αυτόνομος πλέον και με την πιο ισχυρή θέση στη δημοσιογραφική blogόσφαιρα γίνεται ειδικός σύμβουλος του Δημήτρη Κοντομηνά, που συγκαταλέγεται στην οικονομική μαφία της Ελλάδας, γνωστός και από την εμπλοκή του στο σκάνδαλο της Interamerican. Επίσης το τελευταίο διάστημα δούλευε ως γενικός διευθυντής του ραδιοσταθμού Θέμα radio του ξεφτιλισμένου χοντροκοιλαρά Θέμου Αναστασιάδη. Η απαρίθμηση των βρόμικων ιστοριών του δημοσιογραφικού σιναφιού όπως και οι εσωτερικές κόντρες μεγαλοδημοσιογράφων και εκδοτών με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τριπλέτα Θέμου-Γκιόλια-Κοντομηνά με το αδελφάτο Χατζηνικολάου-Τριανταφυλλόπουλου-Κουρή θα μπορούσαν να γεμίσουν πολλές σελίδες.
Ο δημοσιογραφικός κόσμος είναι ένας κουβάς γεμάτος σκατά που με την κίνηση μας απλώς τον ελαφρύνουμε.

Φυσικά το αφεντικό του troktikou ως επαγγελματίας ρουφιάνος γνώριζε καλά τις πιθανές συνέπειες και τα «εργατικά ατυχήματα» που θα μπορούσαν να του συμβούν. Ο Σωκράτης Γκιόλαις ήταν τόσο «ανυποψίαστος» που είχε φροντίσει μόνος του να επιβεβαιώσει πως αποτελεί στόχο. Ιδιαίτερα μετά τη βόμβα στα Πατήσια και το θάνατο του Αφγανού τόσο ο ίδιος όσο και τα κωλόπαιδα που είχε για συνεργάτες του χρησιμοποιούσαν το καμουφλάζ των δήθεν ανώνυμων σχολίων αναγνωστών στο troktiko ώστε να απειλήσουν ανοιχτά οποιονδήποτε εναντιωνόταν στον οχετό ψεύδους που εξαπέλυαν συστηματικά. Συγκεκριμένα και αφού είχαν προηγηθεί οι αποκλειστικές φωτογραφίες με το σκοτωμένο παιδί, προνόμιο της αγαστής συνεργασίας του Γκιόλια με την αντιτρομοκρατική, «αναγνώστης» του troktikou έγραψε σε σχέση με την οργή που συγκέντρωσε πάνω στο πρόσωπό του ο «ανυποψίαστος»…- δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει ο Γκιόλιας και ο κάθε Γκιόλιας. Να έχει μαζί του όπλο και να ρίξει σε όποιον κινείται ύποπτα για να προστατεύσει τη ζωή του;-
Αλλά ας μη γινόμαστε υπερβολικοί. Ο Γκιόλιας δεν χρειαζόταν να πυροβολήσει ο ίδιος για να προστατευτεί. Αυτό θα το αναλάμβαναν οι δύο αστυνομικοί συνοδοί ασφαλείας που του είχαν παραχωρηθεί και τους χρησιμοποιούσε εναλλάξ μέχρι το θάνατο του γουρουνιού στην Κατεχάκη.
Συγκεκριμένα ο «αφύλακτος» Γκιόλιας, ο δημοσιογράφος που κατήγγειλε το σύστημα προστασίας υψηλών προσώπων λέγοντας πως οι αστυνομικοί πρέπει να είναι μάχιμοι στο δρόμο και όχι να συνοδεύουν ως Φιλιππινέζες υποψήφιους στόχους, είχε τους δικούς του ένοπλους γορίλες.
Παλιομαλάκες της αντιτρομοκρατικής αν μπορείτε τώρα διαψεύστε τα παρακάτω στοιχεία…
Το αφεντικό του troktikou τις καθημερινές από Δευτέρα έως Παρασκευή κατά τη μετακίνησή του με το αυτοκίνητο μάρκας smart με αριθμό κυκλοφορίας ΙΗΡ 5121 (το οποίο άλλαξε τις τελευταίες εβδομάδες με άλλο smart με αριθμό ΙΜΡ 3142) συνοδευόταν πάντα από μηχανή ασφαλείας.
Πιο συγκεκριμένα ο Γκιόλιας ξεκινούσε καθημερινά από το σπίτι του στην οδό Δαιδάλου 21 μεταξύ 12:10-12:25 για να μεταβεί στη ραδιοφωνική εκπομπή του πάντα αργοπορημένος. Ένα 20λεπτο πριν πλησίαζε στο σπίτι του και στάθμευε στην αθέατη γωνία Νυμφών και Δαιδάλου μηχανή συνοδού ασφαλείας με τον αναβάτη της που ακολουθούσε το smart σε απόσταση 5-10 μέτρων όταν αυτό ξεκινούσε.
Ο Γκιόλιας διέθετε δύο Φιλιππινέζες-γορίλες που άλλαζαν μεταξύ τους συνήθως ανά βδομάδα. Ο πρώτος ήταν νεαρός 25-30 χρονών με fitness στυλάκι, που συνήθως χάζευε παίζοντας με το κινητό του και χρησιμοποιούσε μηχανή μαύρη-ασημί μάρκας TDM ενώ ο δεύτερος ήταν πιο έμπειρος, 40άρης γκριζομάλλης, είχε αγαπημένη συνήθεια να διαβάζει εφημερίδα πάνω στη μηχανή, να περπατάει σαν να έχει καρπούζια κάτω από τις μασχάλες ενώ χρησιμοποιούσε και αυτός μηχανή on-off transalp με αριθμό κυκλοφορίας ΧΧΚ 389.
Τονίζουμε πως ο Γκιόλιας για να μην στιγματιστεί στη γειτονιά ότι έχει συνοδούς, τους υποχρέωνε να σταθμεύσουν στη γωνία με τη Νυμφών που δε γίνονταν αντιληπτοί, ώστε να μη φανεί κι ο ίδιος ασυνεπής με τα όσα έγραφε.
Τα πράγματα άλλαξαν όταν ψόφησε ο βλάκας στην Κατεχάκη. Προφανώς οι νέες οδηγίες καθώς και η εξουσιοδότηση στους συνοδούς ασφαλείας να ρυθμίζουν το πόστο τους και τη διαδρομή του υποψηφίου στόχου, έδωσε τη δυνατότητα στους γορίλες να αλλάξουν θέση. Έτσι τον τελευταίο καιρό η πρώτη συνοδευτική μηχανή στάθμευε ακριβώς απέναντι από την πολυκατοικία του troktikou, τσέκαρε όσους περνούσαν ενώ λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει ο Γκιόλιας ερχόταν και δεύτερη μηχανή. Ο Γκιόλιας αφού πλέον καταδεχόταν να τους καλημερίσει ξεκινούσαν όλοι μαζί σαν μια ωραία «συντροφιά». Συνήθως μπροστά το TDM για να τσεκάρει τη διαδρομή με απόσταση 5-10 μέτρων, στη μέση ο Γκιόλιας με το smart και πίσω ο 40άρης με την transalp.
Η αρχική μας σκέψη ήταν να τους χτυπήσουμε μαζί. Χρησιμοποιώντας βαρύ οπλισμό θα εμβολίζαμε την πρώτη μηχανή πατώντας το γορίλα και με διαφορετική δύναμη πυρός θα «ράβαμε»τους άλλους δύο. Περισσότεροι στόχοι, περισσότερη αποτελεσματικότητα. Γνωρίζαμε επακριβώς τη διαδρομή τους και η Εθνάρχου Μακαρίου που ακολουθούσαν μετά τη Δαιδάλου με τα διαχωριστικά παρτέρια βόλευε μια χαρά για το «τρακάρισμα» και τον εγκλωβισμό τους. Γρήγορα όμως απορρίψαμε αυτό το σενάριο γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος που ήταν ιδανικός για τέτοιο καρτέρι έχει μέτρια προς πυκνή ροή αυτοκινήτων, περαστικών, και δύο ρεύματα κυκλοφορίας με συνέπεια να υπήρχε κίνδυνος για άλλους ανθρώπους, γεγονός που δεν επιδιώκουμε ποτέ. Γιατί είναι άλλο πράγμα η οξεία κριτική που ασκούμε την κοινωνική παρακμή και άλλο η διαδικασία της στοχοποίησης. Οι στόχοι μας είναι πάντα σαφείς και τα όπλα μας σημαδεύουν συγκεκριμένα κεφάλια, γι’ αυτό δεν θα ρισκάραμε να υπάρξει λάθος άνθρωπος χτυπημένος. Έτσι προτιμήσαμε να πάμε εμείς στο σπίτι του παρά να συμβεί οτιδήποτε σε μια συμπλοκή στο δρόμο και να χτυπηθεί κάποιος άσχετος. Το τι ακριβώς ειπώθηκε στο θυροτηλέφωνο ώστε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο ότι θα κατέβει αλλά και θα ‘ρθει μόνος του χωρίς να συνοδεύεται από τη σύζυγό του είναι κάτι που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για αρκετούς λόγους. Εδώ όμως να προσθέσουμε πως η γνωστή τηλεπερσόνα Γιάννης Μαρακάκης, δικηγόρος του deal και του Γκιόλια, που βγαίνει στα τηλεπαράθυρα για να κλείσει καμιά δουλειά να μην μας τα πρήζει με τις παπαριές του περί βιτρίνας της Σέχτας σε πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου γιατί θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλίθιους.
Επιστρέφοντας να επισημάνουμε πως απορρίψαμε επίσης το ενδεχόμενο να διαρρήξουμε την πολυκατοικία και να εκτελέσουμε τον Γκιόλια μέσα στο διαμέρισμά του. Ήταν βασικό μας μέλημα να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγός του και φυσικά το μικρό παιδί.
Ο καθένας έχει το τέλος που του αναλογεί και τα παραπάνω άτομα δεν μας φταίνε σε τίποτα. Άλλωστε η πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Ποτέ δεν πρόκειται να εμπλακούν και να κινδυνέψουν από επίθεσή μας άτομα του οικογενειακού και συγγενικού περιβάλλοντος ενός στόχου που δεν έχουν συμμετοχή στις επιλογές και τα βρώμικα συμφέροντά του, ακόμα κι αν αυτό μας υποχρεώνει να ακυρώσουμε το σχεδιασμό μας. Ένας αντάρτης πόλης δεν είναι ένας ψυχρός εκτελεστής. Όταν επιλέξει να πυροβολήσει δεν χτυπάει το πρόσωπο αυτό καθαυτό αλλά τις επιλογές του συγκεκριμένου ανθρώπου, το αξίωμα που κατέχει, τις αποφάσεις που έχει πάρει, τα συμφέροντα που εξυπηρετεί. Δεν τίθεται ζήτημα απλά επί του προσωπικού. Ο ένοπλος μαχητής χτυπάει τους φορείς τους συστήματος που πλέον δεν έχουν δικό τους ξεχωριστό πρόσωπο αλλά μια συγκεκριμένη θέση που υπερασπίζονται. Ο ένοπλος μαχητής δεν πυροβολεί ανθρώπους, πυροβολεί ενάντια στο ίδιο το σύστημα.
Ο Γκιόλιας ήταν ένα από τα πολλά ονόματα μεγαλοδημοσιογράφων που έχουμε συλλέξει πληροφορίες για τα σπίτια τους, τα οχήματά τους, τη φύλαξή τους, τα αγαπημένα τους στέκια-ρεστοράν μέχρι και το πού παίζουν τένις (το έπιασες το υπονοούμενο Χατζη-μαλάκα του alter;).
Όλοι αυτοί οι δικαστές που έχουν μικρόφωνα και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες αγορεύουν, δικάζουν και καταδικάζουν, θα μάθουν τι σημαίνει ο φόβος να περνάει στο δικό τους στρατόπεδο. Γι’ αυτό παράλληλα συμβουλεύουμε κι όλους τους αυτόπτες μάρτυρες η απάντησή τους σε κάθε ερώτηση να είναι μόνο μία: «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα…». Οτιδήποτε άλλο θα εκληφθεί ως συνεργασία με την αστυνομία και αυτό δεν είναι αποδεκτό.
Τέλος θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως στην τρίτη μας ανακοίνωση είχαμε γράψει «Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει τη δημόσια εξωτερική εικόνα…»
Η Ελλάδα εδώ και μήνες βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με την προσφυγή στο ΔΝΤ και το οικονομικό της έλλειμμα. Μία από τις πιο προσοδοφόρες πηγές εισροής χρήματος είναι ο τουρισμός της καλοκαιρινής περιόδου. Η εκτέλεση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου σε συνδυασμό με τις αντάρτικες ενέργειες του τελευταίου χρόνου πιστεύουμε ότι διαμορφώνει μια αρνητική εικόνα στο εξωτερικό για την ασφάλεια της ελληνικής επικράτειας και χτυπάει την εθνική βιομηχανία του τουρισμού. Οι τουρίστες πρέπει να μάθουν ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον ασφαλές μετόπισθεν του καπιταλισμού. Επιδιώκουμε να μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη επαναστατικών διαδικασιών με εμπρησμούς,. σαμποτάζ, μαχητικές πορείες, βομβιστικές επιθέσεις, ένοπλες εκτελέσεις και όχι σε τόπο προορισμού διακοπών και αναψυχής. Έχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας. Όσον αφορά την οικονομική κρίση και το μοιρολόι της κοινωνίας για το δυσοίωνο μέλλον της, δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή. Ένας κόσμος που διαμαρτύρεται για τα νέα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα δίχως πρώτα να έχει εξεγερθεί ενάντια στη νοηματική φτήνια της ίδιας της ζωής μέσα στο σύστημα, μας είναι αδιάφορος και άξιος της μοίρας του. Δεν έχουμε δανειστεί τίποτα από τον κόσμο σας για να νιώσουμε ότι το χάνουμε ή το χρωστάμε. Αν αυτό που διακυβεύεται στην συνείδηση των ανθρώπων τώρα είναι η απώλεια ενός σταθερού μισθού και μιας σίγουρης σύνταξης δείχνει ότι αυτός ο κόσμος έχει ήδη πεθάνει γιατί πρώτα έχασε τις επιθυμίες του, την αξιοπρέπειά του, τον εγωισμό του, τα όνειρά του, τη συνείδησή του, τα συναισθήματά του και τότε δεν νοιάστηκε πραγματικά κανείς. Όταν όμως απειλούνται οι δανεικές του προσευχές για τη μίζερη ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας του και ξεσηκώνεται τότε οι μέρες του είναι μετρημένες. Γιατί ζυγιάστηκαν και βρέθηκαν λειψές και ανάπηρες νοήματος. Εμείς ως Σέχτα Επαναστατών πιστεύουμε πως μόνο μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή, του κράτους και των σημερινών δομών θα μπορέσει να ανατείλει μια νέα προοπτική ζωής.
Μια ζωή νέων ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς εξουσία,. χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκεία, χωρίς διαχωρισμούς. Μια ζωή που δεν θα κυβερνά το χρήμα ούτε θα βασιλεύει η ιδιοκτησία. Μια ζωή μακριά από ψεύτικα είδωλα, καταναγκασμούς και συμβάσεις.
Προωθούμε έναν νέο πολιτισμό που οι αξίες του βρίσκονται στην ισοτιμία, στην αξιοπρέπεια, στην τιμή, στον αλληλοσεβασμό, στην αλληλεγγύη, στην απελευθέρωση.
Ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει έναν νέο τρόπο ζωής και έκφρασης. Να εναρμονιστεί με το φυσικό περιβάλλον, να πλημμυρίσει από συναισθήματα, να αφεθεί στις απολαύσεις, να γίνει δημιουργός του κόσμου του…
Η ανθρώπινη επικοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τις τηλεφωνικές γραμμές και τις επίπεδες οθόνες, οι ανθρώπινες χειρονομίες να αποκτήσουν ξανά τη ζεστασιά τους και να απαλλαχθούν από τις τυπικότητες και την επαναληψιμότητα, η ζωή να αποκτήσει μια περιπετειώδη περιπλάνηση και να απαγκιστρωθεί από τη γραφειοκρατική της εκδοχή.
Βέβαια, όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά, αν επενδύεις όλη σου τη δράση σε ένα μελλοντικό όραμα και αγνοείς το σήμερα. Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο καθρέφτης…
Μη ρωτάς λοιπόν πώς θα αλλάξουν τα πράγματα. Γίνε εσύ ο ίδιος η απάντηση στο ερώτημα. Εμείς προτείνουμε τον ολοκληρωτικό εκμηδενισμό και την ισοπέδωση των εξουσιαστικών σχέσεων και του κυρίαρχου πολιτισμού. Μόνο μέσα από τα χαλάσματα και τα ερείπια των σύγχρονων αστικών κέντρων μπορεί να ανθίσει ένας νέος τρόπος ζωής. Οι επαναστατικές οργανώσεις είναι οι μικρές προεικονίσεις ενός τέτοιου μέλλοντος. Όμως, όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μας, ακόμα κι αν δεν έρθει αυτό το μέλλον, εμείς θα το έχουμε γευτεί ζώντας με τον δικό μας ανορθόδοξο τρόπο στο σήμερα. Και αυτή η περιπέτεια το ταξίδι προς την απελευθέρωση αξίζει την κάθε του στιγμή…
Γι αυτό η πρότασή μας στο τώρα είναι σαφής. Όσοι άνθρωποι θέλουν να αρνηθούν έμπρακτα την τυραννία του συστήματος ας περάσουν από τα λόγια στην πράξη. Σύντροφοι οργανωθείτε, φτιάξτε ομάδες, συλλογικοποιήστε τις επιθυμίες σας, οπλιστείτε, διαβάστε, επικοινωνήστε, αρνηθείτε τους ρόλους και τις ηγεμονίες, καταργήστε τη δουλειά και περάστε στη στρατηγική του ένοπλου αγώνα. Οι σημερινοί αντάρτες πόλης οφείλουν να ξεπεράσουν την κοινωνιστική κληρονομιά του προλεταριάτου και να ανακηρύξουν ως επαναστατικό υποκείμενο τους ίδιους τους τους εαυτούς τους, τους συντρόφους τους, και όλους όσους αμφισβητούν έμπρακτα το πραξικόπημα της εξουσάις στις ζωές μας δίνοντας ουσιαστικό προβάδισμα στη ζωή και όχι στις οικονομικές αναλύσεις. Στις διαδικασίες που προωθούν την ένοπλη πάλη κερδίζουμε στιγμές απελευθερωμένου χρόνου, καθώς μόνο αυτές επιτρέπουν την ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας και ανοίγουν το δρόμο για μια εσωτερική ελευθερία.
Έτσι ο καθένας μπορεί να αναδιατυπώσει την ατομική του ταυτότητα μέσα στην κοινωνική ζωή και να γίνει ένοπλος μαχητής της επανάστασης. «Ως εδώ.- Ο χειμώνας μας γεμίζει θλίψη, η άνοιξη μας μολύνει και το καλοκαίτρι νιώθουμε ασφυξία. Εδώ και καιρό μας πνίγειτ αρουθούνια η μπόχα από τα γραφεία, τους αντιδραστήρες, τα εργοστάσια και τους αυτοκινητόδρομους. Τα φίμωτρά μας δεν έχουν πια ωραία γεύση, είναι σαν λουκάνικο περιτυλιγμένο με πλαστικό καλωδιο. Η μπύρα που πίνουμε είναι μπαγιάτικη, ίδια με τη μικροαστική ηθική. Δεν θέλουε πια να κάνουμε σε όλη αμς τη ζωή την ίδια δουλειά, να έχουμε το ίδιο π΄ροσωπο. Αρκετές διαταγές μάς έχουν δώσει, αρκετά έχουν ελέγξει τη σκέψη, τις ιδέες, το σπίτι και τα διαβατήριά μας, αρκετά μας έχουν σπα΄σει τα μούτρα. Δεν θα τους αφήσουμε άλλο να μας καλουπώνουν, να μας καταστείλουν, να μας ισοπεδώνουν.- ΤΟΥΣ ΣΠΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ-… ως την παραλία του tun nichts (δεν κάνω τίποτα…) (κάλεσμα Γερμανών αυτόνομων).
Υ.Γ.1 επειδή γνωρίζουμε πως ένα θυμωμένο γουρούνι βρωμάει περισσότερο από το συνηθισμένο, να πεπείς σε αυτά που λέμε…». Άλλωστε ενδεικτικό των προθέσεών μας είναι το σημείο που επιλέξαμε να αφήσουμε την ανακοίνωσή μας, σε απόσταση 30 μέτρων ευθείας βολής από το φυλάκιο και την πρόσοψη του ΑΤ Νίκαιας.
Υ.Γ. 2 Προς όλους τους υπεύθυνους φυλακών, διευθυντές, εισαγγελείς, σωφρονιστικούς υπαλλήλουςούμε δυο λογάκια στους μαλάκες της ομάδας ΔΙΑΣ. «Τοσγλανάκια επειδή το παίζετε ψευτόμαγκες, κάποια στιγμή σ ε κάποιον τυχαίο από εσάς θα τους ανοίξουμε νέες κουμπότρυπές στη στολή του. Και να έχετε το νου σας γιατί έχουμε ένα μικρό “πρόβλημα”… είμαστε τρομακτικά συν και κοινωνικούς λειτουργούς, σας προειδοποιούμε πως αν δεν αλλάξετε άμεσα τη στάση σας και δεν σταματήσετε να ταλαιπωρείτε βασανισμένους φυλακισμένους ανθρώπους θα μπείτε στη λίστα προτεραιότητας ώστε να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι,. Ιδιαίτερα για κάποιον από εσάς γνωρίζουμε μέχρι και τι ώρα παίρνετε τα χάπια σας. Κόψτε τους τσαμπουκάδες που κάνετε με την απαγόρευση αδειών και τα κομμένα επισκεπτήρια, να σέβεστε τους φυλακισμένους και να μην παραβιάζετε τα δικαιώματά τους γιατί σε διαφορετική περίπτωση και σε ανυποψίαστο χρόνο θα δεχθείτε επίσκεψη των μαχητών της Σέχτας Επαναστατών με οριστική μεταγωγή στον άλλο κόσμο.
Μαχητές της Επανάστασης ο εχθρός έχει όνομα, ψάξτε διευθύνσεις…
          ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
                                                                                        ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ
------------------------------------------
Aν όντως τον συνόδευαν τον Γκιόλια δύο αστυνομικοί .. το θέατρο που παίχτηκε τις πρώτες ώρες ..ότι δήθεν δεν ανέλαβε η αντιτρομοκρατική γιατί το θεώρησαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών , ήταν θέατρο της συμφοράς.. πέσαν από τα σύννεφα και αυτοί .. 
------------------------------------------------------
Περί ένοπλης μειοψηφικής βίας και μια πρώτη προσέγγιση στην προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών



Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010 ·
Με αφορμή την προκήρυξη της «Σέχτας Επαναστατών», που δημοσιεύεται στα «ΝΕΑ» και την οποία θα σχολιάσουμε φυσικά, ας ανοίξουμε μια γενικότερη συζήτηση για τις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας, επικεντρώνοντας όμως στα όσα μας λέει η προκήρυξη που δημοσιεύετε σήμερα.

Αρχικά να πω ότι δεν είναι το καλύτερο μου να κάνω δημόσια κριτική σε άτομα που επέλεξαν συνειδητά να αντισταθούν ένοπλα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα –συζητήσιμος και ο τρόπος που το καταλαβαίνουν αυτό- γεγονός που μπορεί να έχει σαν συνέπεια να έχουν την κατάληξη του Τσουτσουβή ή του Λάμπρου Φούντα.

Ας ξεκινήσω απ' τα βασικά. Σε σχετικό διάλογο που είχαμε σε άλλο ποστ έγραφα ότι : ασπάζομαι την εκτίμηση του Λένιν που λέει «Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη. Και οι μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν και πρέπει να φέρουν όφελος μόνο όταν βρίσκονται σε στενή και άμεση σύνδεση με το μαζικό κίνημα».

Στην προκειμένη περίπτωση κάτι τέτοιο δεν φαίνετε –απ’ όσα λένε στις προκηρύξεις τους- να ενδιαφέρει την «Σέχτα Επαναστατών». Όχι μόνο δεν την απασχολεί καθόλου η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, αλλά μιλάει εντελώς απαξιωτικά και με έναν «περίεργο» ελιτισμό για τις εργατικές μάζες. Αυτοί αναζητούν την «φωτισμένη πρωτοπορία» Ο μπαρμπα Μαρξ έλεγε ότι δεν φτάνει να πάει η ιδέα προς το πραγματικό, πρέπει και το πραγματικό να πάει προς την ιδέα.
Τα μέλη όμως της Σέχτας Επαναστατών κάνουν άλλη πολιτική ανάλυση της σημερινής κατάστασης και παροτρύνουν: «Σύντροφοι οργανωθείτε, φτιάξτε ομάδες, συλλογικοποιήστε τις επιθυμίες σας, οπλιστείτε, διαβάστε, επικοινωνήστε, αρνηθείτε τους ρόλους και τις ηγεμονίες, καταργήστε τη δουλειά και περάστε στη στρατηγική του ένοπλου αγώνα».


Πριν προχωρήσω να σταθώ λίγο στο ποστ που ανέφερα προηγουμένως, όπου είχαμε μια συζήτηση «περί πρακτόρων και πρακτορολογίας» με συντρόφους αναγνώστες του μπλογκ, και στην οποία είχα υποσχεθεί ότι θα επανέλθω, πράγμα που δεν το έκανα.

Παραθέτω, λοιπόν ένα απόσπασμα περασμένης ανάρτησής μας θεωρώντας ότι ολοκληρώνω την τοποθέτηση μου στο σίριαλ της προβοκατορολογίας.

Η ένοπλη πάλη –ισχυρίζονται κάποιοι σύντροφοι- όταν δεν υπάρχουν επαναστατικές καταστάσεις είναι ξένη και εχθρική με την αριστερά. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με έλλειψη μαρξιστικής – λενινιστικής κατάρτισης αλλά δηλώσεις υποταγής στην αστική νομιμότητα. Πουθενά στην μαρξιστική – λενινιστική θεωρία δεν βλέπουμε ότι από θέση αρχής πρέπει να καταδικάσουμε την ατομική τρομοκρατία. 

Αυτή που ο Λένιν στο βιβλίο του «Ο Παρτιζάνικος Πόλεμος» περιγράφει σαν: «την ένοπλη πάλη που διεξάγουν μεμονωμένα άτομα και μικρές ομάδες αποβλέποντας πρώτο, στην εξόντωση ορισμένων ατόμων, διοικητών και ανδρών της στρατιωτικής –αστυνομικής υπηρεσίας και δεύτερον, στην κατάσχεση χρημάτων τόσο της κυβέρνησης όσο και ιδιωτών για τον εξοπλισμό και για την προετοιμασία της εξέγερσης ή για την συντήρηση των προσώπων που διεξάγουν την πάλη για την οποία μιλάμε».

Οπως μας δείχνει η διεθνής εμπειρία οι οργανώσεις μειοψηφικής επαναστατικής βίας, οι οργανώσεις "ατομικής τρομοκρατίας", όπως τις αποκαλούσε ο Λένιν, είναι σάρκα απ' την σάρκα του αντικαπιταλιστικού κινήματος της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Και στην τελική μπαίνει ένα βασικό ερώτημα. Είναι ή όχι η βία η μαμή της Ιστορίας;

Είναι ή όχι η επαναστατική βία η κόκκινη γραμμή που χωρίζει επαναστάτες και ρεφορμιστές;

Αυτό είναι ένα ποιοτικό ζήτημα που έχει να κάνει με τη στρατηγική του κινήματος.
Το πότε και πώς ασκείται η βία, αν είναι επαναστατικά σκόπιμη στη μια ή την άλλη ιστορική συγκυρία, στο ένα ή το άλλο επεισόδιο της αέναης πάλης των τάξεων, είναι ζητήματα τακτικής. 

Ζητήματα που μπορούμε και οφείλουμε να τα συζητάμε μέσα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα χωρίς όμως ποτέ να σβήνουμε αυτή την κόκκινη διαχωριστική γραμμή.

Ολοι αυτοί που επιδίδονται σε μια άκρατη πρακτορολογία το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν τα διαπιστευτήρια τους στο κράτος και στην αστική νομιμότητα και απ’ την άλλη να σπείρουν σύγχυση σε μια μερίδα προβληματισμένου κόσμου αν το ένοπλο αποτελεί κομμάτι του κινήματος ή όχι.

Επανερχόμαστε τώρα στις προκηρύξεις «Σέχτας Επαναστατών». Την πρώτη την είχαμε σχολιάσει στο μπλογκ μας παραθέτοντας και τις απόψεις του Δημήτρη Κουφοντίνα για την ένοπλη πάλη. 

Για να μην επαναλάβω γνωστές θέσεις που έχω εκφράσει στο μπλογκ μας γ’ αυτές τις οργανώσεις παραθέτω δυο αναρτήσεις που εκφράζουν ολοκληρωμένα το σκεπτικό μου (άλλοι σύντροφοι που γράφουν στο μπλογκ μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη) γ’ αυτές τις οργανώσεις, Υπάρχουν εδώ και εδώ.

Πάμε τώρα στην τελευταία προκήρυξηπου δημοσιεύεται σήμερα. Πιθανόν να διαβάσετε και να ακούσετε πολλές αναλύσεις. Οντως έχει ένα τρόπο και στυλ γραφής με πολύ «πιασάρικες» εντυπωσιακές ατάκες. (Επίσης θα έλεγα είναι πολύ πιο "πολιτική" από την προηγούμενη).

Από κει και πέρα όμως εκεί που πρέπει να σταθεί κανείς για να καταλάβει το προφίλ της οργάνωσης βρίσκεται σε δυο προτάσεις της: «Ο ένοπλος αγώνας δεν απολογείται και δεν προφασίζει την υποκρισία της ανθρώπινης ζωής. Η επανάσταση είναι πόλεμος για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου υπαρξιακού κώδικα μακριά από την υποκρισία του σύγχρονου τρόπου ζωής».Επιβεβαιώνετε μέχρι κεραίας την εκτίμηση που έκανε η εφημερίδα «Κόντρα» γ’ αυτή την οργάνωση ήδη απ’ την προηγούμενη προκήρυξη τους.

Από κει και πέρα η προκήρυξη απευθύνεται στους «Παλιομαλάκες της αντιτρομοκρατικής» και δίνει στοιχεία ότι ο Γκιόλιας διέθετε μπάτσους σαν ασφάλεια, «2 Φιλιππινέζες-γορίλες», τους χαρακτηρίζει.
Αναφέρονται για τον βίο και πολιτεία του Γκιόλια επισημαίνοντας ιδιαίτερα τον ρόλο του σαν διαχειριστή του μπλογκ του τρωκτικού λέγοντας ότι: «Ο βασικός λόγος της επίσκεψης μας στο σπίτι του ήταν η κυρίαρχη θέση που κατείχε στην ηλεκτρονική μορφή της νέας δημοσιογραφίας….
Η ίδια η ανωνυμία εκμεταλλεύτηκε από συστημικούς δημοσιογράφους όπως ο Γκιόλιας, ο Παπαγιάννης κ.α σαν μέσο εκβιασμού και συκοφάντησης για την στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που τους χρηματοδοτούν».

Στην προκήρυξη τους αφήνουν ένα κενό για το πώς έπεισαν τον Γκιόλια να κατέβει από το σπίτι του: «Το τι ακριβώς ειπώθηκε στο θυροτηλέφωνο ώστε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο ότι θα κατέβει, αλλά θα ρθει μόνος του χωρίς να συνοδεύεται από την σύζυγο του, είναι κάτι που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για αρκετούς λόγους.
Ηταν βασικό μας μέλημα να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγος του και φυσικά το μικρό παιδί».

Επίσης αντιμετωπίζουν εντελώς απαξιωτικά τον δικηγόρο του Γκιόλια Μαρακάκη: «Εδώ όμως να προσθέσουμε πως η γνωστή τηλεπερσόνα Γιάννης Μαρακάκης, δικηγόρος του deal και του Γκιόλια, που βγαίνει στα τηλεπαράθυρα για να κλείσει καμιά δουλειά, να μην μας τα πρήζει με τις παπαριές του περί βιτρίνας της Σέχτας σε πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου, γιατί θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο, μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλιθίους».

Φωτογραφίζουν επίσης μια σειρά στόχους της οργάνωσης ενώ ξεκαθαρίζουν τα αυτονόητα:«Είναι άλλο πράγμα η οξεία κριτική που ασκούμε στην κοινωνική παρακμή κι άλλο η διαδικασία της στοχοποίησης. Οι στόχοι μας είναι πάντα σαφείς και τα όπλα μας σημαδεύουν συγκεκριμένα κεφάλια, για αυτό δεν ρισκάραμε να υπάρξει λάθος άνθρωπος χτυπημένος….

Η πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Ποτέ δεν πρόκειται να εμπλακούν και να κινδυνέψουν από επίθεση μας άτομα του συγγενικού περιβάλλοντος ενός στόχου που δεν έχουν συμμετοχή στις επιλογές και τα βρόμικα συμφέροντα του, ακόμα και αν μας υποχρεώσει να ακυρώσουμε τον σχεδιασμό μας. Ενας αντάρτης πόλης δεν είναι ψυχρός εκτελεστής. Όταν επιλέξει να πυροβολήσει, δεν χτυπάει το πρόσωπο αυτό καθευατό, αλλά τις επιλογές του συγκεκριμένου ανθρώπου, το αξίωμα που κατέχει, τις αποφάσεις που έχει πάρει, τα συμφέροντα που εξυπηρετεί».

Αυτά από μια πρώτη ανάγνωση της προκήρυξης.

Υ.Γ Δυο προτάσεις από παρέμβαση του Δ. Κουφοντίνα κάτι που δεν φαίνετε να το αντιλαμβάνονται –με τα όσα γράφουν στην προκήρυξη τους- τα μέλη της Σέχτας Επαναστατών:« Η χώρα δεν βρίσκεται υπό ξένη κατοχή ώστε ο κάθε στρατιώτης του εχθρού να είναι και νόμιμος στόχος. Ούτε βρισκόμαστε σε φάση γενικευμένης επαναστατικής επίθεσης όπου ξεκαθαρίζουν οι ρόλοι».





Δεν υπάρχουν σχόλια: